Post#5-362: เที่ยวเป็น...จึงเห็นรู้

Post#5-362:

แม้ผมจะมาเยือนอังกฤษบ่อยมากๆ ในอดีต...แต่ก็เพราะมาทำงานเป็นหลัก...จึงไม่ค่อยมีโอกาสไป sightseeing สักเท่าไร

มาครั้งนี้ ถือว่ามาทำงานแบบไม่เต็มตัว เลยได้โอกาสพาลูกสาวมาเปิดโลกทัศน์ด้วย...จึงได้ไปเยือนสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็น Heritage ขึ้นชื่อหลายๆ แห่ง

ซึ่งถือเป็นเรื่องดีที่ทำให้ผมมีโอกาสสอนลูกสาวให้ได้ทั้ง pleasure และ appreciation ไปด้วยพร้อมๆ กัน

...

เวลาเราสวดมนตร์เป็นภาษาบาลี เรามักสวดด้วยความศรัทธา...แต่เพราะเราไม่รู้ภาษาบาลี เราก็เลยไม่เข้าใจ

เมื่อไม่เข้าใจ...เราจึงไม่เกิดเลื่อมใสในบทสวดมนตร์นั้น

เวลาเราไปเที่ยว Tourist Attraction...เราจึงมักจะได้แค่ pleasure ที่ได้มาถ่ายรูปสวยๆ

แต่มักไม่ค่อยได้ appreciation กลับไป...เพราะ Tourist Attraction มันไม่มีความลึกให้สืบค้น

ดังนั้น ถ้ามีลูกหรือเด็กเล็กๆ มาด้วย...การได้ไปเยือน Heritage Site จึงสำคัญมาก เพราะมันจะให้แง่มุมที่นำมาเป็นบทเรียนและจุดเรียนรู้ให้กับเด็กๆ ได้มากกว่า

...

การไปเยือนสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็น Heritage...จึงแตกต่างจากการไปเยือนสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็น Attraction

และการสวดมนตร์อย่างเลื่อมใส...จึงแตกต่างจากการสวดมนตร์ด้วยศรัทธา

เฉกเช่น การทำงานอย่างเข้าใจถึงเหตุและผลของงาน...ก็ต่างจากการทำงานที่เข้าใจเฉพาะในแง่ของกระบวนการ

...รวมความแล้ว ไม่ว่าจะเที่ยวหรือทำงาน...เราล้วนแต่เรียนรู้ได้ทั้งสิ้นครับ...

#NoteToSelf:

• ไม่ว่าจะไปเที่ยว Attraction หรือ Heritage เราต่างก็มีรูปสวยๆ กลับมา...จะต่างกันก็แต่เรื่องราวที่เราจะเล่าจากรูปสวยๆ เหล่านั้น
• ท่องเที่ยวแบบผิวเผิน ให้เพียงความรื่นรมย์...ส่วนท่องเที่ยวแบบสืบค้น ให้ทั้งความรื่นรมย์และความประทับใจ
• ทำงานแบบผิวเผิน ก็ได้แค่งานเสร็จ...ส่วนการทำงานแบบเข้าใจเหตุและผล นอกจากงานเสร็จแล้ว เรายังเห็นเส้นทางแห่งอนาคต ว่าจะไปทางไหนได้ต่อ