Post#2-43: ปรัชญาจากวาซาบิ

Post#2-43:
เมื่อวานหลังจากลูกสาวผมเรียนเปียโนเสร็จ ผมก็พาภรรยาและลูกสาวไปทานมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง

หนึ่งในเมนูโปรดที่ผมสั่งก็คือซูชิ ซึ่งแน่นอนว่าต้องจิ้มโชยุใส่วาซาบิถึงจะอร่อย

เรื่องมันคงไม่มีอะไร ถ้าไม่บังเอิญว่า ลูกสาวผมสังเกตว่า ผมทานซูชิแล้วน้ำตาเล็ดเพราะวาซาบิ แล้วเธอก็มองหน้าผมด้วยเครื่องหมายคำถามในแววตา ประมาณว่า รู้ว่าเผ็ดแล้วทานไปทำไม?

นั่นสิ เรารู้ว่าทานวาซาบิเมื่อไหร่ ก็จะเผ็ดขึ้นสมองทุกที แต่รู้ทั้งรู้แล้วทานไปทำไม?

แล้วผมก็เอาเรื่องวาซาบิมาคิดต่อ...ผมพบว่า

เพราะเรารู้ว่า ถ้าผ่านช่วงเผ็ดจิ๊ดขึ้นสมองของวาซาบิไปได้ ก็จะเหลือแต่ความอร่อยตามมา ดังนั้น ถ้าอดทนผ่านช่วงยากลำบากไปได้ เราก็ควรจะพบความสุขที่ปลายทาง (หรือความอร่อยหลังจากความจี๊ดของวาซาบิ)

นึกภาพตอนทานซูชิจิ้มโชยุโดยไม่ใส่วาซาบิออกมั๊ยครับ ไม่เผ็ดก็จริงแต่ก็ทำให้ความอร่อยจากการทานซูชิหายไปหมด

จะทำงานอะไรที่ง่ายดายโดยไม่มีอุปสรรคซะเลย ผลที่ได้คงไม่น่าตื่นเต้นยินดีซะเท่าไหร่ คงเข้าทำนอง "What comes easy won't last, what last won't come easy."

แปลว่า "อะไรที่มาง่าย ก็ไปง่าย อะไรที่จะอยู่กับเรานานๆ ก็ต้องได้มายากหน่อย"

"ปรัชญาจากวาซาบิ" ครับ ^^