Post#2-157: หกล้ม

Post#2-157:

เมื่อหลายวันก่อน ผมลื่นหกล้มหน้าห้องน้ำในบ้านตัวเอง T^T

เปล่าครับ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยกะอีแค่เรื่องตาแก่คนหนึ่งหกล้ม แต่ผมหกล้มเพราะอะไรนี่สิ ที่อยากจะเอามาแชร์ให้ฟัง

ผมเชื่อว่าหลายๆ คนก็เจอเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนี้ คือมักทำอะไรด้วยความเคยชินโดยไม่มองรอบๆ ตัว ยิ่งเป็นบ้านตัวเองยิ่งแล้วใหญ่ เพราะแม้เดินหลับตาก็น่าจะรู้ว่าเดินอยู่ตรงไหนของบ้าน จากจุด A ไปจุด B ต้องผ่านอะไรบ้าง เรียกว่าเดาไม่ยาก เดินไม่หลง

แต่สภาพแวดล้อมมันไม่ได้เหมือนกันตลอดเวลา และบุญพาวาสนาส่ง ก็ส่งให้ผมลื่นลงไปนอนหัวฟาดประตู เหตุเพราะผู้มาใช้ห้องน้ำก่อนหน้า (เข้าใจว่าเป็นลูกสาวสุดที่รัก) ทำพื้นเปียกและล้างคราบสบู่ไม่หมด

ไอ้ตอนเดินเข้าผมเดินข้าม แต่ตอนเดินออกนี่ ผมไม่ได้มอง ก็เดินออกตามความเคยชิน เลยเหยียบเข้าไปเต็มๆ และลงไปนอนวัดพื้นเต็มๆ เช่นกัน...

ในชีวิตจริง เรามักทำอะไรตามความเคยชินแบบนี้เช่นกัน และขึ้นชื่อว่าความเคยชินก็หมายถึง ทำแบบเดิมๆ ซ้ำๆ และบ่อยครั้งร่างกายขยับไปก่อนสมองสั่งการด้วยซ้ำ

แม้เราไม่อยากเปลี่ยน แต่สภาพแวดล้อมมันเปลี่ยนไปทุกวัน ดังนั้น อะไรที่เราเคยทำแล้วได้ผล ก็อาจไม่ได้ผลอีกต่อไป ซึ่งถ้าเรารู้ตัวไม่ทัน เราก็จะมักจะทำอย่างเดิมๆ หนักขึ้น นานขึ้น แต่แน่นอนว่า เราจะไม่ประสบผลเท่าเดิม

ใน Post#2-50 ผมก็เคยแชร์ไว้ ว่าผลลัพธ์ที่ด้อยลงแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะเราขยันตัดต้นไม้ แต่ไม่เคยคิดที่จะลับขวาน เรียกว่า ขยันให้ตายก็ไม่ได้ดี เพราะไม่ได้เตรียมการอย่างเหมาะสม

ฉันใดก็ฉันนั้น ผมหกล้มทั้งที่ไม่ควร หรือเราทำงานแต่ไม่ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ ล้วนเกิดจากเหตุแห่งความเคยชิน ละเลยที่จะมองปัจจัยรอบข้าง มุ่งแต่กระบวนการ จึงส่งผลให้ผลลัพธ์พังไม่เป็นท่า

คราวหน้า จะทำยังไงไม่ให้หกล้ม ก็ต้องมองพื้นรอบๆ ก่อนก้าวเท้า จะทำยังไงให้ตัดต้นไม้ได้ฟืนมากๆ ก็ต้องหมั่นลับขวาน

หกล้มคราวนี้ เรียกสติให้ผมมากพอควร ว่าอย่าเคยชินกับการทำซ้ำๆ เดิมๆ เพราะมันไม่ได้มีอะไรมารับรองว่า เราจะได้ผลลัพธ์เหมือนเดิมทุกครั้งนะครับ -"-