Post#357: ป่วยน้อยอย่าปล่อยนาน

Post#357:
ช่วง 2-3 วันมานี้ ผมไม่ค่อยสบาย ไอจนปวดหัวไปหมด

แต่ด้วยภาระหน้าที่ ก็เลยหยุดพักเฉยๆ อยู่กับบ้านไม่ได้ รักษาด้วยยาพ่นและยาอมไปตามเรื่องตามราว

มานั่งทบทวนดีๆ ไม่ใช่แค่ผมหรอกครับ ที่ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการดูแลสุขภาพตัวเองดีพอ...และมีประโยคติดปาก ประมาณว่า ไว้ค่อยไปหาหมอ, คงไม่เป็นไรมาก, เดี๋ยวก็หาย, ฯลฯ

ผ่านไป 2-3 วัน อาการที่ว่าก็ไม่ดีขึ้น และแน่นอนว่าแย่ลงเป็นลำดับ กว่าจะสำนึกตัว อาการที่รีบรักษาแต่เนิ่นๆ ก็หาย กลับกลายเป็นว่าจะไอเรื้อรังกว่าที่คิด

จะว่าไป นี่ก็เข้าทำนอง "เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย" นั่นล่ะครับ

แล้วก็ให้นึกถึงคำกล่าวหนึ่งขึ้นมาได้ "ถ้าคุณป่วยตาย พรุ่งนี้บริษัทฯ ก็หาคนมาทำงานแทนคุณได้ แต่ครอบครัวที่สูญเสียคุณไป จะหาใครมาทดแทน"

ฮ่าๆ ผมไม่ได้ป่วยหนักหนาอะไรนะครับ เดี๋ยวจะนึกว่าผมลาตายไปซะก่อน...แค่คิดว่าคำกล่าวนี้ มันสะกิดใจเหลือเกิน แค่นั้นเอง ^^

ดังนั้น ถ้าป่วยจริงๆ ควรต้องรีบลางานไปรักษาล่ะครับ อย่าละเลยจนมันหนักหนา ผมมั่นใจว่า นายคงเข้าใจและยินดีให้เรารีบหาย ^^

ส่วนพวกที่ลาป่วยเพราะ Monday Syndrome, มดกัด, เล็บขบ, ฯลฯ ผมเห็นควรให้พิจารณาตัวเองครับ

การที่ผมปล่อยปละละเลยให้ตัวเองป่วยแบบนี้ ถือว่าความสามารถเชิงบริหารยังอ่อนด้อย เพราะแค่ตัวเองยังดูแลไม่ไดั แล้วจะไปดูแลครอบครัวและลูกน้องได้ยังไง

ขอโทษบริษัท 10 ครั้ง, ขอโทษร่างกายตัวเอง 100 ที และขอโทษครอบครัว 1,000 หน

พรุ่งนี้ ถ้าตื่นมาแล้วอาการไม่ดีขึ้น...ผมจะไปหาหมอแน่ๆ ครับ -"-