Post#3-12: ความผิดหวังเจ้าเอ๋ย...ข้าไม่ยินดีเป็นเพื่อนเจ้า

Post#3-12:

โดยส่วนตัวแล้ว ผมมีความเชื่อว่า คนเรานั้น เกิดมาต้องพบกับความผิดหวังอย่างเลี่ยงไม่ได้...

เปล่าครับ ผมไม่ได้มาชวนให้เรามองโลกในแง่ร้าย หรือไม่ได้จะมาบอกให้เราปลงชีวิต

ตรงกันข้าม...ผมกำลังจะบอกว่า เราจำเป็นจะต้องทำใจยอมรับและทำความเข้าใจกับ "เจ้าความผิดหวัง" ให้มากขึ้นต่างหาก

...

อันว่า "ความผิดหวัง" นี้ ถือเป็น subset ของ "ความทุกข์" และเจ้าความผิดหวังนี้ ก็มักจะมาปรากฏตัวในหัวใจของเราได้บ่อยๆ โดยไม่ใส่ใจกับช่วงอายุของเราเลย เรียกว่าอายุเท่าไหร่ มันก็จะมาขอเป็นเพื่อนกับเราอยู่เสมอ

เมื่อใดที่เราไม่ได้อย่างใจนึก ไม่ได้อย่างที่คำนวณ ไม่สมกับความคาดหวัง ก็เป็นอันรู้กันว่าเจ้าความผิดหวังนั้น กำลังตบไหล่ทักทายเราอยู่

ที่น่ากลัวก็คือ ถ้าเรามัวแต่ปล่อยให้ใจเราจมอยู่กับความโศกเศร้าเพราะความผิดหวังที่ว่า เจ้าตัวนี้ มันก็จะได้ใจและเดินเอามือจับไหล่ติดสอยห้อยตามเราไปอยู่อย่างนั้น ทำตัวเป็นเพื่อนสนิทของเรา โดยไม่ยอมจากไปไหน

เมื่อใจเราเศร้าหมอง สมองก็ไม่เปิด และแล้วก็จะก่อให้เกิดเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ให้เราทำผิดคิดพลาดอยู่ร่ำไป จนเราหลงไปว่า เรานี่โชคร้ายเสียจริง ที่ต้องผิดหวังซ้ำซาก

ถ้าทุกคนพิจารณาให้ดีตามที่ผมแชร์มาเสียยืดยาวแล้วละก็ คงจะพบว่า แท้ที่จริงแล้ว เราเองต่างหากล่ะ ที่จะเป็นผู้กำหนดว่า เราจะพบกับความผิดหวังแบบต่อเนื่องรึเปล่า?

...

ผมชอบเล่นกอล์ฟ และกอล์ฟเองก็ถือเป็นครูชั้นดีที่สอนให้เรารับมือกับ "เจ้าความผิดหวัง" ได้อย่างเท่าทัน

เพราะแม้ว่าเราจะตีลูกออกไปได้ดีเพียงใดก็ตาม เวลาลูกตกก็อาจจะไม่ได้ผลลัพธ์อย่างที่คาดหวังไว้ เรียกว่าลูกตกผิดจุดแค่ 1 หลา ผลงานนั้นก็อาจจะเป็นนรกสำหรับผู้เล่นก็เป็นได้

และถ้าเรามามัวแต่ไปหัวเสียกับช็อตที่ตีดีแต่ผลงานแย่นั้นโดยไม่ยอมปล่อยวางแล้วล่ะก็ มีอันคาดเดาได้เลยว่า การเล่นช็อตต่อๆ ไป ก็มีแต่จะเละไม่เป็นท่าเท่านั้นเอง

ทางเดียวที่จะแก้ได้ก็คือ หันไปยิ้มให้กับเจ้าความผิดหวัง แล้วบอกมันว่า "ขอบใจที่มาเยี่ยม แต่กรูไม่เหงา เชิญเมิงไปที่อื่นได้เลย" ว่าแล้วก็เล่นกอล์ฟให้มีความสุขต่อไป ^^

...

ชีวิตของเราก็เช่นกันล่ะครับ เมื่อวานพลั้งพลาดผิดหวัง ใช่ว่าพรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไป เราจะต้องพ่ายแพ้และปราชัยไปตลอดก็หาไม่

แต่ถ้าเราไม่คิดจะปัดมือของเจ้าความผิดหวังนั้นออกจากไหล่ ปล่อยให้มันเกาะแจเป็นเพื่อนสนิทเราอยู่อย่างนั้น ก็อย่าหวังเลยว่า ชีวิตของเราจะไปข้างหน้าได้...

อ้อ! แล้วก็อย่าไปคอยหวังให้ใครมาช่วยไล่เจ้าความผิดหวังนั้นไปเลยครับ เพราะเราอยู่ใกล้ชิดติดกับมันที่สุด เราเองนั่นแหล่ะจึงควรต้องเป็นฝ่ายบอกลามันด้วยตัวเอง

...

ฝรั่งเองก็มีวาทะให้กำลังใจผู้ที่จมจ่อมกับความผิดหวังไว้เช่นกันครับ วาทะนั้นมีอยู่ว่า  "Just because the past didn't turn out like you wanted it to, doesn't mean your future can't be better than you ever imagined."

แปลว่า "หาใช่เพราะอดีตมิได้เป็นไปดั่งใจเจ้าปรารถนา จะแปลความว่าอนาคตของเจ้าจะมิอาจแปรเปลี่ยนไปเป็นความงดงามเกินกว่าเจ้าจะจินตนาได้" (อิอิ ขออภัยที่สำนวนออกแนวชวนฝันไปหน่อยนะครับ อารมณ์ศิลปินมาเยือนพอดี)

ถ้ายอมรับและเข้าใจธรรมชาติของเจ้าความผิดหวังนี้ดีแล้ว ก็อย่าลังเลที่จะบอกให้มันออกไปจากชีวิตเสียล่ะครับ

อะไรนะครับ บอกมันดีๆ แล้วมันไม่ยอมไป...งั้นเอาใหม่ หันมาบอกตัวเองให้เข้มแข็ง แล้วออกวิ่งเลยครับ เจ้าความผิดหวังน่ะมันอ่อนแอ รับรองว่าตามเรามาไม่ทันแน่ๆ ครับ

สู้ๆ ครับ <(^_^)V