Post#298: เหนื่อยเอ๋ยเหนื่อยใจ

Post#298:

ผมเริ่มต้นวันในวันนี้ด้วยการประชุมอีกเช่นเคย ^^

แต่วันนี้พิเศษกว่าทุกวัน เพราะสารพัดเรื่องมามะรุมมะตุ้มอยู่ที่ผมคนเดียว เพราะหุ้นส่วนของผมไปต่างประเทศยาวเลย แปลว่า สถานการณ์แบบวันนี้จะเกิดขึ้นกับผมอย่างแน่นอนเป็นเวลาอีกนับเดือน

ความจริงมันก็น่าเหนื่อยอยู่ไม่น้อย และผมเองก็ยังเป็นปุถุชนคนธรรมดาคนหนึ่งซึ่งก็เหมือนคนอื่นๆ ที่อดถอนหายใจด้วยความเหนื่อยไม่ได้ ในที่นี้ผมไม่ได้หมายถึงเหนื่อยกาย แต่เป็นการเหนื่อยใจ

เรื่องบางเรื่องเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น เราก็ประชุมกันไป แก้กันไป แต่บางเรื่องคุยกันเป็นหลายครั้ง วางขั้นตอนการทำงานกันก็หลายหน ถึงเวลาต้องทำ กลายเป็นแต่ละคนแต่ละทีมงงๆ มึนๆ เสมือนไม่เคยคุยกันในเรื่องนี้มาก่อน แล้วเวลาที่ต้องมานั่งคุยเรื่องเดิมซ้ำซากนี่ มันเป็นอะไรที่บั่นทอนพลังใจมากๆ เพราะต้องใช้พลังใจในการกำกับอารมณ์ให้ใจเย็นๆ ไม่โกรธลูกน้องจนเกินงาม บวกกับต้องใช้พลังใจในการให้กำลังใจตัวเองให้สู้ๆ อย่าท้อให้ลูกน้องเห็น เดี๋ยวทีมจะเสียเซลฟ์

นี่ยังไม่นับพลังกายที่ต้องอธิบายเรื่องเดิมใหม่อีก ว้าาาาาา >"<

แต่ก็ให้บังเอิญที่ไปเห็นใน Facebook ของพี่สาวของผมท่านหนึ่ง ที่บังเอิญวันนี้ เธอเองก็เจอเรื่องคล้ายๆ ผมเลย ทำให้ผมปลงตก ว่าไม่ใช่เราคนเดียวที่เจอแบบนี้ ^^

แล้วก็ไปได้ประโยคชุบหัวใจมาจาก Facebook เช่นกัน ผมขออนุญาตมาแชร์ต่อเลยครับ เผื่อว่าอาจจะช่วยพี่สาวผมและท่านอื่นๆ ได้ ประโยคนั้นว่าไว้ว่า

"น้ำทั้งมหาสมุทร ก็จมเรือลำน้อยไม่ได้ ถ้าไม่ปล่อยให้มันไหลเข้ามาภายใน เรื่องร้ายๆ ในชีวิต ก็ทำร้ายคุณไม่ได้ ถ้าไม่ปล่อยให้มันไหลเข้ามาในใจ" (โอวาท พระเทพญาณมหามุนี)

สู้ต่อไป ทาเคชิ ^^