Post#300: ช่วยลูกน้องเท่ากับช่วยตัวเรา

Post#300:

เมื่อเช้านี้ผมพอมีเวลาว่าง เหตุเพราะประชุมถูกยกเลิกกะทันหันโดยลูกค้า

ให้พอดีว่า มีลูกน้องท่านหนึ่งมาปรึกษาด่วน เรื่องเลือกพื้นที่ขายสินค้า โดยสรุปว่าสัปดาห์หน้าจะไปดูพื้นที่จริง ผมมองหน้าเธอแล้วถามว่า ทำไมต้องเป็นสัปดาห์หน้า ในเมื่อมันเป็นเรื่องด่วน?

เธอเงียบไป 2 วินาที ก่อนที่ผมจะนึกอะไรบางอย่างออก แล้วผมก็ให้เธอเชิญผู้ช่วยฯ ของผมมา สอบถามถึงเวลาที่เราต้องใช้หากต้องไปดูพื้นที่ เพราะวันนี้บ่ายผมมีนัดประชุมสำคัญ

หลังจากทำความเข้าใจกันไม่เกิน 5 นาที เธอก็เป็นฝ่ายชวนผม "ไปดูเดี๋ยวนี้เลยมั๊ยพี่" ผมแอบอมยิ้มในใจ แล้วพยักหน้ารับด้วยความยินดีพร้อมตอบว่า "ไปสิครับ"

เราใช้เวลาคุยกันอีกหน่อยระหว่างเดินทาง เมื่อไปถึงพื้นที่ ผมใช้เวลาเดินดูพื้นที่กับเธอไม่ถึง 10 นาที ก็สรุปร่วมกันได้ ว่าพื้นที่นี้มีโอกาสทางการขายอยู่บ้าง ไม่ได้แย่เหมือนตอนที่เห็นในกระดาษ

เสร็จแล้วก็เดินทางกลับ รวมระยะเวลาตั้งแต่เริ่มประโยค "ทำไม" ของผม จนกลับถึง Office ก็ประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่ง ขาดเกินนิดหน่อย

ทำไมงานที่ควรจะต้องเริ่มต้นทำในสัปดาห์หน้า ถึงเสร็จสิ้นลงภายใน 1 ชั่วโมงครึ่ง?

ย่อมต้องเป็นเพราะผมอ่านลูกน้องออก ว่าเธอต้องการความช่วยเหลืออะไรบ้าง...

เธอแค่ตัดสินไปก่อนหน้าแล้ว ว่าพื้นที่นี้ไม่ดี ทั้งที่ยังไม่ได้เห็นพื้นที่จริง แต่ผมเลือกที่จะใช้วิธีคุยและกระตุ้นให้เธอรู้สึกว่า การไปดูพื้นที่จริงเป็นเรื่องสำคัญ น่าจะลองไปดูก่อน ใช่ไม่ใช่ ก็ว่ากันอีกที และก็อ่านออกที่รู้ว่า เธอรู้สึกว่ามันลำบาก เพราะกับคนที่ไม่มีรถ มันก็เดินทางลำบากอยู่ เมื่อเธอลองชวนผม ผมก็เลยตกลงไปด้วยทันที เพราะคำนวณเวลาแล้ว ว่าทันเวลาประชุมช่วงบ่ายแน่ๆ

งานที่ควรจะไม่คืบหน้า จึงร่นระยะเวลาไปได้อีกอย่างน้อย 50 ชั่วโมง และผมได้แสดงให้เธอเห็นว่า อย่าด่วนตัดสินใจกับข้อมูลที่ยังไม่ปรากฏต่อหน้า พร้อมๆ กับแสดงให้เธอเห็นว่า งานบางอย่างมันไม่ได้ยากอย่างที่เธอคิด

สุขสันต์วันศุกร์ครับ ^^