Post#321: สำนึกสาธารณะ

Post#321:

ระหว่างเดินทางกลับบ้านวันนี้ ผมจำเป็นต้องใช้บริการข้ามถนนผ่านสถานีรถไฟฟ้า เพื่อไปยังที่จอดรถ

แล้วก็บุญพาวาสนาส่ง ให้ได้เจอพฤติกรรมเห็นแก่ตัวของคู่หนุ่มสาวคู่หนึ่งที่คิดว่า ทั้ง 2 ท่านน่าจะมีญาติเป็นผู้ถือหุ้น BTS เพราะทั้งคู่เดินคุยกันเรื่อยเฉื่อยไม่สนใจว่าคนที่เดินมาตามหลังมีกี่คน เห็นเค้าชำเลืองมามองแต่ก็ทำตัวไม่แคร์ใคร เดินคุยกันเสมือนอยู่ในทุ่งกว้าง เป็นระยะทางกว่า 30 เมตร

คนพวกนี้เป็นอีกจำพวกหนึ่งที่น่าจัดอยู่ในหมวดส่วนเกินของสังคม เป็นพวกไม่มี "สำนึกสาธารณะ" ผมเข้าใจว่าน่าจะอยู่ในหมวด "มนุษย์ป้า" ที่กำลังเป็นกระแสให้ผู้คนสรรเสริญพฤติกรรม "สุดทีน" อยู่ในขณะนี้ ซึ่งผมก็ไม่อาจสาธยายได้หมด ว่าพฤติกรรมสุดติ่งของท่านๆ มีเรื่องอะไรบ้าง

"ใครเดือดร้อน ชั้นไม่สน แต่ถ้าชั้นเดือดร้อน เธอต้องสนใจชั้น ชั้นคือศูนย์กลางของจักรวาล เข้าใจมั๊ย?" นี่น่าจะเป็นวิธีคิดของคนจำพวกนี้

อีกตัวอย่างหนึ่งที่ผมอยากแชร์ ก็คือ ประสบการณ์แย่ๆ ในที่จอดรถ

อารมณ์ประมาณพอเราเห็นว่า ท่านจะออก เราก็จะเปิดไฟกระพริบรอ แล้วท่านก็จะมีองค์หลวงพ่อทากมาประทับ คือจะทำทุกอย่างช้าๆ ไม่รีบ ทดสอบความอดทนเรา ส่วนท่านที่กวนพระบาทามากหน่อย ก็จะทำอะไรช้ามากขึ้น แล้วก็ลงจากรถพร้อมกับเดินจากไป ทิ้งให้เราหงุดหงิดว่า "อ้าว ไม่ออก ก็น่าจะบอกหน่อย"

ถ้าท่านเป็นขั้นเทพ ก็จะทำทุกอย่างแบบซุปเปอร์สโลว์ ถ้าเราถามจะบอกว่า "ไม่ออก" พอเราขับเลยไป ท่านก็จะขับตามเรามา พอมองกระจกหลัง เราก็จะอุทานว่า "อ้าว อาเฮีย" เรียกว่า ถ้าเราน๊อตหลุด ต้องมีเรื่องกับท่านแน่ๆ และสมัยผมหนุ่มๆ ก็เคยฉะกับอาเฮียเหล่านี้มาแล้ว -*- (ตอนนี้แก่แล้ว "ส่วนใหญ่" จะปลงทัน)

คนจำพวกนี้ มีความคิดประมาณว่า "กว่าชั้นจะหาที่จอดได้ก็ยาก ฉะนั้นเธอจะมาได้ที่จอดง่ายๆ ได้ไง"

แต่ถ้ากลับกัน กลายเป็นเราเดินขวางทางท่าน หรือท่านกลายเป็นผู้เปิดไฟกระพริบรอ จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมว่าทุกท่านคงนึกภาพออก

ผู้คนส่วนใหญ่ ไม่ได้กลัวที่จะปะทะกับคนพวกนี้หรอกครับ แต่ "รังเกียจ" เกินกว่าจะไปแปดเปื้อนกับความเห็นแก่ตัวของพวกเค้า (ซึ่งผลลัพธ์ก็จะกลายเป็นทำให้พวกเค้าได้ใจ ทำต่อไปเรื่อยๆ จาก "นิสัย" ก็เลยกลายเป็น "สันดาน") หรือถ้าอดรนทนไม่ได้ ก็จะกลายเป็นการปะทะคารม (หรืออาจถึงขั้นต่อยตี) ซึ่งอย่าหวังว่า คนพวกนี้จะสะกดคำว่า "สำนึก" เป็น ส่งผลให้เราทั้งอารมณ์ขุ่น ทั้งเสียเวลา

ดังนั้น ก่อนจะ "เอาไม้สั้นไปรั้นขี้" ก็ดูตัวเราก่อนนะครับ ถ้าไม่ได้รีบและไม่กลัวเปรอะ ก็ลุยเลยครับ แต่ถ้าต้องรีบไปทำธุระต่อ ก็ปล่อยท่านไปเถอะ

เชื่อผมเถอะครับ ถือซะว่าทำบุญให้ตัวเอง ผลบุญจะได้ส่งให้ไม่เจอคนพวกนี้บ่อยๆ

อ้อ! แต่ถ้าคราวหน้าผมไม่รีบ จะมาเล่าให้ฟังนะครับ ว่าจัดการกับ "อาเฮีย" ยังไงบ้าง (ชิ พูดแล้วแอบของขึ้น ^^)