Post#320: เดินตามความฝันในวันที่หัวใจยังแข็งแรง

Post#320:

บ่ายวันนี้ ผมตกอยู่ในอารมณ์อันยากที่จะบรรยาย เหตุเพราะมีลูกน้องมาขอลาออก

ที่ว่าอยู่ในอารมณ์ยากที่จะบรรยาย เพราะมันเป็นอารมณ์ที่ผสมปนเปกันยุ่งเหยิง คือมีทั้งแอบเซ็งที่น้องลาออก เพราะดูแล้วว่าน้องเค้ามี potential ดี น่าจะส่งเสริมให้ไปต่อได้ อารมณ์ที่สองที่ปนอยู่คือ ดีใจที่น้องเลือกที่จะออกไปเดินตามความฝันของตัวเอง และอารมณ์สุดท้ายคือ "ขำ" เพราะน้องบอกว่า หนึ่งในเหตุผลที่ตัดสินใจลาออก เกิดจากแรงบันดาลใจที่อ่าน Post ของผม >_<"

ว่ากันตามจริงแล้ว คนที่มี potential ในตัวค่อนข้างมากอย่างน้องเค้า ก็ไม่แปลกที่อยากจะคิดเติบโตก้าวหน้าเป็นนายของตัวเอง โดยส่วนตัวผมชื่นชมคนที่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ เลยไม่คิดคัดค้านการลาออกของน้อง และได้แต่อวยพรบวกให้กำลังใจให้น้องประสบความสำเร็จในสิ่งที่มุ่งหวัง

ช่วงหนึ่งของการสนทนา ผมว่าน้องเค้าพูดไว้ดี "...หนูยังอายุน้อย แม้ว่าจะก้าวพลาด หนูก็เชื่อว่า หนูยังมีโอกาสกลับมาได้..." แสดงให้เห็นชัดว่า น้องเค้าไม่ได้ตัดสินใจแบบเดี๋ยวด๋าว แต่ต้องผ่านการลำดับความคิด ชั่งใจ และตัดสินใจมาดีแล้ว อีกประเด็นคือ นี่ก็แสดงชัดว่า น้องเค้ามีความ "กล้า" และไม่กลัวที่จะล้มเหลว

เมื่อเราคิดอย่างถี่ถ้วน วางแผนอย่างพอเหมาะ ประเมินสถานการณ์ทั้งภายนอกและภายใน ได้อย่างที่น้องเค้าเป็น ผมว่า ก็คงไม่ผิดที่เราจะตัดสินใจอะไรแบบนี้ แม้จะไม่มีใครรู้อนาคต แต่แน่นอนว่าถ้าใจสู้ซะอย่าง โอกาสสำเร็จก็น่าจะมากกว่าล้มเหลว

บางคนได้แต่คิด แต่ไม่ได้ลงมือ เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ความยึดติดใน Comfort Zone จะมีมากขึ้นและมากขึ้น สุดท้ายแม้สมองจะสั่งการให้ลาออก แต่หัวใจที่พร้อมจะสู้น่ะ มัน "ตาย" ไปแล้ว เราจึงมักเห็นคนที่ทำงาน office มายาวนาน มักไม่ค่อย "กล้า" เผชิญกับความท้าทายใหม่ๆ

ดังนั้น ก่อนที่น้องเค้าจะขาดความ "กล้า" เค้าจึงตัดสินใจแบบเด็ดขาดและแน่วแน่แบบนี้ เค้าเลือกตัดสินใจในวันที่หัวใจยังแข็งแรง แม้ประสบการณ์ยังอ่อนด้อย แต่หัวใจที่สู้และเชื่อมั่น จะเป็นแรงส่งให้น้องโต้คลื่นธุรกิจได้อย่างแน่นอน

แม้จะเสียดาย แต่ก็ยินดีกับความกล้าที่น้องมี...และสุดท้ายก็ไม่กล้าถามว่าน้องเค้าอ่าน Post ไหนอะ T_T