Post#3-344: Learning by doing

Post#3-344: Learning by doing
ช่วงสายของวันนี้ เพื่อนผมส่งคำคมหนึ่งมาให้ทาง Line...อ่านแล้วก็ได้บทสรุปที่ดีมากๆ ว่า เราควรจะสอนงานยังไงให้ได้ผลที่ดีที่สุด

เค้าว่าไว้ว่า...

"Tell me and I'll forget. Show me and I may remember. Involve me and I learn."

แปลได้ว่า "บอกข้าพเจ้า, ข้าพเจ้าก็จะลืม. ทำให้ข้าพเจ้าเห็น ข้าพเจ้าก็อาจจะจำได้. ให้ข้าพเจ้าลงมือ ข้าพเจ้าจึงจะเรียนรู้

ผู้กล่าววาทะนี้ไว้ก็คือ Benjamin Franklin (นักวิทยาศาสตร์ชื่อก้องโลก ที่ทดลองเรื่องฟ้าผ่า นั่นล่ะครับ)

...

ลองคิดตามดูครับ ว่า Franklin ว่าไว้นั้น น่าเชื่อตามหรือไม่?

ผมลองยกตัวอย่างนี้ประกอบก็แล้วกันครับ...

ใครที่ขับรถจะทราบดีว่า เวลาถามทางใครก็ตาม พอเค้าบอกมา เรามักจะจำไม่ค่อยได้, ต่อให้เค้าขับพาไป ครั้งต่อไปเราก็อาจจะยังหลง...ต่อเมื่อให้เค้านั่งข้างๆ แล้วเราขับไปให้ถึงที่เองนั่นแหละ เราจึงจะพอจำทางได้บ้าง

คิดแล้วก็ช่างตรงกับที่ Franklin ว่าไว้อย่างมิผิดเพี้ยนเลย ว่ามั๊ยครับ?

...

เอ! ว่าอันที่จริง ผมก็อยากจะสรุปว่า วาทะของ Franklin นั้น ก็คือเรื่องเดียวกับสุภาษิตไทยที่ว่า "สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่ามือคลำ" เสียนี่กระไร

อีกท่านหนึ่งที่สอนไว้คล้ายๆ กับสุภาษิตไทยของเรา ก็คือท่านขงจื้อ ที่ผมแชร์ไว้ใน Post#3-29 ที่ว่า

"I hear and I forget.
(ฉันได้ยิน แล้วฉันก็ลืม)
I see and I remember.
(ฉันเห็น และฉันจึงจดจำ)
I do and I understand."
(ฉันลงมือทำ ฉันจึงเข้าใจ)

ไม่ต้องสนใจว่าใครลอกใครหรอกครับ...แค่ลองนำมาคิดตามดูแล้ว ผมว่า ทั้ง Franklin, ท่านขงจื้อ และสุภาษิตไทยเรา ต่างก็สอนเราว่า

...ไม่มีวิธีเรียนรู้ใด ที่จะได้ผลเท่ากับการให้ผู้เรียนรู้ได้ลงมือทำด้วยตัวเอง อย่างที่ผมจั่วหัวไว้นั่นล่ะครับ...