Post#5-178: ปล่อยแก่

Post#5-178:

ค่ำนี้ ผมมาปรากฏกายอยู่ที่ Impact Arena เมืองทองธานี เพื่อมาดู Concert ของ Rock Band สุดโปรดของผม

มันนานจนจำไม่ได้แล้วล่ะครับ ว่าผมไปดู Concert ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?...น่าจะร่วมๆ 20 ปีมาแล้ว กระมัง!

ครั้งนี้ พิเศษก็ตรงที่...ผมควงภรรยากับเพื่อนๆ มาเฮ้วด้วยกัน :)

...

ตั้งแต่มีลูก...เราก็แทบจะไม่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้เท่าไหร่ ด้วยเพราะเวลาอยู่กับลูกนั้น เรามีความสุขมากกว่า

แต่แอบกระซิบ (แบบกลัวลูกได้ยิน) ว่านานๆ ที หลบมาเฮ้วๆ แบบนี้...ก็สนุกดีเหมือนกันครับ ^^

เอาตรงๆ เรียกว่า มา “ปล่อยแก่” ก็คงไม่ผิด...และแม้จะไม่ได้มา Concert ของพี่เสก Loso...แต่ก็ทำให้ “รู้สึกเหมือนสิบสี่อีกครั้ง” จริงๆ

การที่ได้มาตะโกนร้องเพลงและขยับแข้งขยับขาในคืนนี้...ก็เปรียบเสมือนผมได้มาสะบัดและสลัดเอาพวก toxic ที่คั่งค้างในสมอง, ในหัวใจ และในร่างกาย ออกไปเสียบ้าง

เอ...รึว่าจะเรียกเป็น Concert Theraphy ก็น่าจะเข้าท่าดีนะครับ ^^

...

แม้ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็ตาม...ในมุมหนึ่งของหัวใจและวิญญาณของคนเรา ก็น่าจะยังมี “เจ้าตัวซุกซน” ซุกตัวอยู่

มันคงรอช่วงเวลาที่เหมาะสม เพื่อที่จะออกมาชุบชีวิตและกล่อมวิญญาของเราให้รื่นรมย์

บางคนก็ให้โอกาสมันออกมาบ่อยๆ...และหลายๆ คน ก็นานๆ ที ถึงจะปล่อยมันออกมาบ้าง

...แล้วทันทีนั้น “เจ้าตัวซุกซน” ก็วิ่งมาตะโกนกรอกหูผมว่า “Work Hard, but Play Harder”...

#NoteToSelf: 

• ปล่อย “แก่” ออกไปเสียบ้าง...จะได้มีที่ว่างให้ความเยาว์วัยได้เติบโต
• อายุมากขึ้น ไม่ได้หมายความว่า จิตใจต้องแก่ขึ้น หรือกระด้างขึ้น แต่อย่างใด...ความคิดอ่านควรเติบโตขึ้นตามอายุขัย แต่หัวใจควรจะคงไว้ซึ่งความสดใสของวัยหนุ่มสาว
• Work Hard, but Play Harder...นั่นล่ะ ที่น่าจะเป็น “ชีวิตที่แท้”

#ปรากฏการณ์สายรุ้งรุ่งอยู่บนฟ้า