Post#4-247: ไม่ปกติจนปกติ

Post#4-247:

หนึ่งในสาเหตุสำคัญที่คนป่วยหลายๆ คนไม่เคยหายจากอาการป่วยเสียที ก็คือ "ความเคยชิน"

ขึ้นต้นอย่างนี้...หลายๆ คนที่ตาม Blog ผมมานาน คงกำลังอมยิ้ม เพราะรู้ว่า ผมกำลังจะชวนคุยเรื่องอะไร

ไม่ผิดหรอกครับ...เพราะ Comfort Zone มันเกิดขึ้นได้กับทุกเรื่องทุกอย่างจริงๆ...ตราบใดที่เราไม่เปลี่ยนวิธีคิด

...

แม้กระทั่งตัวผมเอง ที่มีภาวะเรื้อรังของโรคมานานนับสิบๆ ปี และเช่นเดียวกับผู้ป่วยอีกนับร้อยล้านคนทั่วโลก

เราป่วยจนเคยชิน...เคยชินเสียจนเราไม่รู้สึกว่าเรามีอาการผิดปกติของร่างกายอยู่

เมื่อเคยชินกับความไม่ปกติของร่างกาย...สุดท้ายแล้ว เราจึงไม่ทันรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงไปในทางร้ายของเรา

จะมารู้ก็ต่อเมื่อ "สายเกินไปเสียแล้ว"

...

ลองคิดตามให้ดีนะครับ...ว่าชีวิตของเราก็เจอเรื่องแบบนี้ อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ใครๆ ก็ทำแบบนี้, ใครๆ ก็เป็นแบบนี้, แต่ไหนแต่ไรมา มันก็เป็นแบบนี้, ฯลฯ

นั่นไงครับ...เราเคยชินกับความที่มันเป็นไป จนไม่ทันฉุกคิดเลยเอาจริงๆ ว่าสิ่งที่ทุกคนรู้สึกว่ามันก็เป็นของมันอย่างนี้น่ะ จริงๆ แล้ว มันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ใช่มั๊ย?

...

เมื่อเราปล่อยให้สิ่งที่ไม่ปกติเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเป็นปกติ...มันจึงเป็นเสมือนระเบิดเวลาที่น่ากลัวมากๆ

ทำเลวทุกวันจนเป็นปกติ...เราจึงไม่รู้สึกว่าสิ่งที่เราทำอยู่นั้น เป็นความเลว

โกหกทุกวันจนเป็นปกติ...เราจึงไม่รู้สึกว่า การโกหกเป็นเรื่องใหญ่โต

ดื่มเหล้าทุกคืนจนเป็นปกติ...กว่าจะรู้สึกตัว โรคร้ายต่างๆ ก็เกิดขึ้นจนเกินเยียวยาเสียแล้ว

ทำงานเช้าชามเย็นชามจนเป็นปกติ...เราจึงไม่รู้ตัวเลย ว่าผ่านมาเป็นสิบๆ ปี เราก็ไม่ได้มี Competency ใดๆ ติดตัว

ฯลฯ

...

พฤติกรรมเหล่านี้นี่เองครับ...ที่ผมเห็นว่า มันก็เป็น Comfort Zone แบบหนึ่ง

มันเหมือนเราค่อยๆ โดนช๊อตด้วยกระแสไฟฟ้าที่เพิ่มความเข้มขึ้นเรื่อยๆ ทีละช้าๆ...เราก็เลยไม่ทันรู้สึกอะไร

ต่อเมื่อกระแสไฟไต่ระดับไปถึงขีดอันตราย...เราจึงถึงแก่ชีวิตโดยไม่ทันรู้ตัว หรือรู้ตัวก็แก้ไขไม่ทันเสียแล้ว

รู้อย่างนี้แล้ว...เราคงต้องหมั่นตรวจสอบตัวเราดูครับ ว่าเรากำลังมีอาการผิดปกติ / อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ผิดปกติ หรือกำลังทำอะไรที่ผิดปกติ...อยู่เป็นประจำ หรือไม่?

 ...ระวังไว้เถิดครับ ความไม่ปกติจนเป็นปกตินี้...แท้ที่จริง มันก็คือ "ภัยมืด" ที่คอยกลืนกินแสงสว่างทุกอย่างในชีวิตของเรา นะครับ...

#NoteToSelf: 

• อย่า "หยวนน่า" กับความไม่ปกติ เพราะนั่นคือก้าวแรกของความเสื่อมในชีวิต
• ความเคยชินกับความไม่ปกติ ถือเป็นความเคยชินที่น่ากลัวและน่าชิงชัง
• เผลอปล่อยตัวและใจไปกับความไม่ปกติไปเรื่อยๆ...เราก็จะไม่เหลือวิจารณญาณใดๆ ที่จะคอยกระซิบเตือนว่า ทางเดินที่ถูกต้องคือเส้นทางใด