Post#4-264: ความสามารถ vs ความอ่อนน้อม

Post#4-264:

แน่นอนว่าทุกๆ คนย่อมมีวันเริ่มต้นชีวิตการทำงานวันแรก

โดยส่วนใหญ่เราก็เริ่มจากตำแหน่งเล็กๆ และค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาจนมีตำแหน่งและหน้าที่การงานดีขึ้น

แต่ก็มีบางคนที่จมอยู่ในตำแหน่งหน้าที่เดิมๆ มาหลายปีเหลือเกิน

ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?

...

จากการที่เคยเป็นลูกน้องมาก็หลายปีและมีลูกน้องอีกนับพันๆ คน...ผมพบว่า การที่เราจะก้าวหน้าในงานได้นั้น เราจำเป็นต้องมี 2 คุณสมบัติพร้อมๆ กัน

หนึ่งคือ "ความสามารถ" หรือที่เรียกว่า "Competency"...ซึ่งผมถือว่าเป็นคุณสมบัติสำคัญที่จะทำให้เราโดดเด่น

ดังนั้น เราจึงต้องหมั่นตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราเก่งในงานที่เรารับผิดชอบมากพอรึยัง?

ถ้ายัง...ทำยังไงเราจึงจะเก่งขึ้น เชี่ยวชาญขึ้น จนหาคนที่จะเก่งเท่าเราได้ยาก

ถ้าเราพัฒนาความสามารถได้ดี...เราก็พร้อมในระดับหนึ่งที่จะก้าวหน้า

แต่บางครั้งเราก็อาจจะสงสัยว่า ทำไมเราเก่งถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่ก้าวหน้าเสียที

ถ้าเป็นแบบนี้...ก็ต้องลองพิจารณาว่า เราขาดคุณสมบัติข้อที่สองหรือไม่?

...

ส่วนคุณสมบัติข้อที่สอง...ก็คือ "ความอ่อนน้อม"

หากเรามี "ความสามารถ"...นั่นย่อมเป็นเรื่องที่เจ้านายจะ "ชื่นชม"

แต่หากเราขาด "ความอ่อนน้อม"...นั่นย่อมทำให้เราขาดเสน่ห์ที่จะทำให้เจ้านาย "เมตตา"

น่าเสียดาย ที่ผมพบว่า ส่วนใหญ่ของเด็กรุ่นใหม่ๆ สมัยนี้...คนทำงานเก่งๆ น่ะมีเยอะ...แต่คนรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตนนั้น กลับมีไม่มาก

...

ทำงานเก่งอย่างเดียว ไม่ได้เป็นการรับประกันว่าเราจะสามารถก้าวหน้าได้...หากเราเต็มไปด้วยความหยิ่งทนงและอหังการ์

อ่อนน้อมถ่อมตนแต่อย่างเดียว ก็ไม่สามารถผลักให้เราเติบโตได้...หากได้เลื่อนตำแหน่งเพราะสอพลอ เราก็เป็นได้แค่นายห่วยๆ ที่ไร้คนเคารพนับถือ

ดังนั้น เราจึงจำเป็นต้องหาส่วนผสมที่ลงตัวของความสามารถและความอ่อนน้อม

...และจำไว้ว่าเราไม่อาจใช้ส่วนผสม 100:0 หรือ 0:100 ได้ หากเราต้องการเติบโตไปเป็นเจ้านายที่เก่งและดี...

NoteToSelf:

• ความสามารถทำให้นายชื่นชม ความอ่อนน้อมทำให้นายเมตตา
• ความเก่งอย่างเดียว ไม่ได้ช่วยให้เราก้าวหน้า...ความอ่อนน้อมอย่างเดียว ไม่ได้ทำให้เราเป็นจอมคน
• เราควรตั้งเป้าที่จะเป็น "คนเก่งที่อ่อนน้อม" ไม่ใช่ "คนเก่งที่อหังการ์"
• ผู้ชนะมักไม่ใช่ "คนเก่งที่สุด" แต่เป็น "คนที่ครบเครื่องที่สุด"