Post#5-211: งานช่วย

Post#5-211:

เคยฝากงานให้ลูกน้อง “ช่วยทำ” กันบ้างมั๊ยครับ?

ใครที่ทำงานอยู่ในองค์กรใหญ่ๆ ก็มักจะมีประสบการณ์แบบนี้กันแทบจะถ้วนทั่วทุกตัวคน...เพราะผู้บริหารระดับสูงจะชอบทดลองอะไรใหม่ๆ ด้วยการคิด “Project”

และการทดลองอะไรใหม่ๆ ก็มักจะมาพร้อมทรัพยากรที่ค่อนข้างจำกัด...ซึ่งทรัพยากรที่ถูก “จำกัด” มากที่สุด ก็คือ “คน” นั่นล่ะครับ

เมื่อมีคนอยู่จำนวนจำกัด...ก็ต้องควานหาคนที่มีอยู่ในองค์กรมาช่วยกัน “ลงแขก” เพื่อให้ 

Project ใหม่ๆ เดินหน้าต่อไปได้

ช่วยกันคิดตามผมทีครับ...การใช้คนที่มีมาช่วยกันทำ Project เป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่หนอ?

...

เอาจริงๆ คำตอบ เป็นไปได้ทั้ง “ถูก” และ “ผิด” ครับ

อาจจะถูก...ถ้า Project นั้น เป็นแค่การทำ Productivity Improvement หรือ Process Improvement ธรรมดา

แต่อาจจะผิด...ถ้า Project นั้นๆ เป็น New Project ที่ไม่เคยมีมาก่อนในองค์กร

ซึ่งไม่ว่าจะเป็นแบบใด...การดึงคนจากหน่วยงานต่างๆ ที่มีมาทำ ต้องมีการกำหนดหน้าที่และความรับผิดชอบให้ชัดเจน ไม่ใช่ให้เป็นแค่ “งานช่วย”

เพราะถ้าเป็นงานช่วย...แปลว่าจะทำก็ต่อเมื่อ “ว่าง”

แปลต่ออีกทีว่า ถ้างานประจำนั้น “ยุ่งอยู่แล้ว” ก็อย่าหวังเลยว่า จะทำ “งานช่วย” ให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีได้

...

ดังนั้น การใช้คนที่มีอยู่มาทำ New Project...จึงต้องทำอย่างเหมาะสมและจริงจัง

เหมาะสมตั้งแต่การกำหนด Vision และ Goal ของ New Project นั้นๆ ไปจนกระทั่งการคัดเลือกตัวผู้รับผิดชอบ, ทีมงาน ไปจนกระทั่งการกำหนด Budget และ Timeline

เพราะถ้ายังงงๆ อยู่ว่า จะทำ New Project ไปทำไม...ก็เท่ากับเสียเงินและเวลาไปเปล่าๆ

เพราะถ้าเลือก “แม่ทัพใหญ่” ผิด...ก็เท่ากับว่า ส่งลูกที่พึ่งคลอดให้กับฆาตกร

เพราะถ้าเลือกทีมงานมาผิดพลาด...ก็เท่ากับการส่ง “แม่ทัพใหญ่” ไปตายในสนามรบ

เพราะถ้าไม่มีการสนับสนุนด้าน “Budget” และไม่มีการกำหนด “TimeIine” ที่ชัดเจน...ก็เท่ากับวางแผนเพื่อที่จะล้มเหลว

...ดังนั้น จงอย่าเริ่มต้น New Project ด้วยความผิดพลาดทั้งหลายที่ว่ามาเลยครับ...เพราะมันเป็น such a waste ที่น่าชิงชังเสียเหลือเกิน...

#NoteToSelf:

• อย่าดึงคนมาทำงาน แบบให้เป็น “งานช่วย” เพราะไม่มีใครอยากเหนื่อยยากโดยไม่มีผลงานชัดเจน
• อย่าให้ New Project ล้มเหลว เพราะความไม่เดียงสาในการกำหนดแผนงานทั้งหลายทั้งปวง
• ถ้ารู้ทั้งรู้ว่า New Project เป็นความหวังใหม่ๆ...จงวางแผนที่จะทำให้มันมี “อนาคตที่ดี” ไม่ใช่ “ปัจจุบันที่ยับเยิน”