Post#5-219: หน้ากากเปื้อนยิ้ม

Post#5-219:

แม้วันนี้จะเป็นวันแรกของวันหยุดยาวของคนส่วนใหญ่...แต่มันกลับเป็นวันที่สามของการทำงานมาราธอนของผมและทีมงาน

หน้าฉากที่ปรากฏต่อสายตาผู้ชมและนักท่องเที่ยวนับหลายหมื่นคน...มาจากทีมงานหลังฉากที่เตรียมการนับร้อยๆ ชั่วโมง

ตั้งแต่ช่วงเตรียมงาน จนกระทั่งช่วงจัดงาน 2-3 วันมานี้...พวกเราเครียดมากกันจนเลิกเครียด

แปลว่า เครียดจนเป็นปกติ ก็คงไม่เกินไปนัก

...

แล้วก็เพราะเครียดกันบ่อยๆ นี่เอง...ผมจึงไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมหลังฉาก ผมและทีมงาน จะมีอาการรั่วๆ และเฮฮากันแบบไร้ขีด ไปนิด

ชะรอย มันคงเป็นกลไกป้องกันตัวเองตามธรรมชาติของคนเรา...ที่ต้องการรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ มาบรรเทาความเครียดที่สะสมอยู่ข้างใน

หลายๆ คน ก็ดีขึ้น หลังจากได้หัวเราะเสียบ้าง แต่อีกหลายๆ คน หัวเราะได้เดี๋ยวเดียว ก็กลับไปนอนน้ำตาซึม พร้อมกับถามตัวเองว่า...

“นี่กรูกำลังทำอะไรอยู่?”

...

โดยทางทฤษฎีแล้ว...ก็คนที่ยิ้มและหัวเราะง่ายและบ่อยที่สุดนั่นล่ะครับ ที่มักจะเป็นคนที่เครียดที่สุด

ดังนั้น ถ้าเราหรือทีมงาน มีอันจะต้องรับผิดชอบงานลักษณะแบบนี้...เราก็จำต้องรู้จัก “วาง” ให้เป็น

เพราะไม่ว่าเราจะเตรียมงานพร้อมเท่าใดก็ตาม...เราก็ไม่มีวันที่จะป้องกันไม่ให้การเกิดปัญหา กลายเป็น “ศูนย์” ไปได้

...เมื่อมั่นใจว่า ทำดีที่สุดแล้ว ก็เตรียมยิ้มให้กว้างๆ...เพื่อให้ปัญหาใดๆ ที่จะมาเยี่ยม ไม่กล้าที่จะรุนแรงกับเราจนเกินไปนัก...

#NoteToSelf: 

• เมื่อเครียดมาก ก็อย่าอมทุกข์...ลองยิ้มให้กับตัวเองดู แล้วก็จะรู้ว่า โลกนี้ไม่ได้แย่...แต่เป็นทัศนคติของเราต่างหาก ที่อาจจะยังดีไม่พอ
• เตรียมงานให้ดีที่สุด...และเมื่อเกิดปัญหาขึ้น ก็จง “แก้” มันก่อน แล้วค่อยมา “กลุ้ม” ทีหลัง
• เบื้องหลังรอยยิ้มของฝูงชน...คือคราบเหงื่อและน้ำตาของทีมงาน / หลังความชุลมุนของงานที่พ้นผ่าน...คือความภูมิใจในตัวเรา