Skip to main content

Post#2-347: Speak & Listen

Post#2-347:
ศิลปะแห่งการพูดและการฟังนั้น ถือเป็นความท้าทายหนึ่งที่ทุกผู้คนบนโลกล้วนต้องลองตั้งคำถามตัวเองดูสักครั้ง

ทำไมเรารู้สึกชอบคุยกับคนนี้ แล้วทำไมเราถึงไม่อยากคุยกับคนนั้น หรือบางครั้งชอบฟังคนโน้นเล่าเรื่อง?

การจะได้รับความยอมรับจากใครสักคนนั้น ทั้งการพูดและการฟังล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งสำคัญที่เรามิอาจละเลยได้จริงๆ

...

ฝรั่งเองก็มีวาทะเตือนใจเกี่ยวกับเรื่องการพูดและการฟังอยู่เหมือนกันครับ...ซึ่งอ่านดูแล้วมันแสนจะเรียบง่าย แต่อาจกินเวลาชั่วชีวิตที่จะทำให้ได้...เค้าว่าไว้อย่างนี้ครับ

"Speak in such a way that others love to listen to you. Listen in such a way that others love to speak to you."

แปลว่า "จงพูดในแบบที่ผู้อื่นอยากจะฟังเราพูด และจงฟังในแบบที่ผู้อื่นสบายใจที่จะพูดให้เราฟัง"

...

ยังไงก็ตามแต่ ผมก็อยากฝากให้ตีความวาทะข้างต้นให้ดีนะครับ...วาทะนี้ไม่ได้สอนให้เราหลอกลวง, ไม่จริงใจ หรือว่าตีสองหน้า...แต่เค้ากำลังบอกให้เราต้องใช้ศิลปะในการอ่านผู้คนต่างหาก

เพราะเมื่อเราต้องเจอกับผู้คนร้อยพ่อพันแม่, วิธีคิดต่างกัน, พื้นเพต่างกัน, การศึกษาต่างกัน รวมไปถึงความสนใจก็ต่างกัน...ก็แปลว่า เราไม่สามารถพูดกับเค้าด้วยแบบแผนหรือหัวข้อของการพูดแบบเดียวกันได้แน่ๆ

ดังนั้น การที่จะอ่านเค้าให้ถูก เลือกภาษาที่จะสื่อสาร, เลือกจังหวะในการเล่าเรื่อง รวมไปถึงเลือกเรื่องที่จะสนทนาให้เหมาะกับความสนใจและความเข้าใจของใครคนหนึ่งนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย

เฉกเช่นเดียวกับเมื่อเราเป็นผู้ฟัง...เราก็จำเป็นจะต้องวิเคราะห์คนพูดด้วย ว่าเค้าอยู่ในอารมณ์แบบไหน, ต้องการการโต้ตอบแบบไหน รวมไปถึงการฟังสิ่งที่เค้าไม่ได้พูดด้วยเช่นกัน

...

ผู้ที่พัฒนาตัวเองจนเชี่ยวชาญทั้งการพูดและการฟังได้...จึงเข้าใกล้กับการเป็นผู้ครองใจคน

และเมื่อเราเข้าใจบริบททั้งหมดของการพูดและการฟัง...เราจึงจะกลายเป็น "คู่สนทนา" ที่ดีได้

การจะเป็นผู้พูดที่ดีได้ จำเป็นจะต้องเป็นผู้ฟังที่ดีให้ได้ก่อน...อันเป็นตรรกะเดียวกันกับที่ว่า การจะเป็นนักเขียนที่ดีได้ ก็จำเป็นจะต้องเป็นนักอ่านที่ดีก่อน

ก่อนจากผมขอฝากให้ไปคิดต่อยอดครับ...

"การฟังต่างจากการได้ยินฉันใด การพูดก็ต่างจากการเปล่งเสียงฉันนั้น"

Comments

Popular posts from this blog

Post#2-227: Corrective Action vs Preventive Action

Post#2-227: วันนี้ผมมีโอกาสดีได้เข้าร่วมประชุมกับบริษัทมหาชนแห่งหนึ่ง หลักใหญ่ใจความสำคัญของการประชุมก็คือการติดตามยอดขายของสินค้าสำคัญบางรายการ ซึ่งขายช้ากว่าปกติ ภาพหนึ่งที่สามารถใช้ประเมินความแข็งแกร่งขององค์กร ก็มักจะถูกสะท้อนผ่านการประชุมไล่ยอดขายนี่แหละครับ เพราะยอดขายถือเป็นเป้าหมายสุดท้ายขององค์กรที่แสวงหาผลกำไรทั้งปวง เมื่อไล่ยอดขายครั้งใด ก็มักจะพบสาเหตุของปัญหา และจะสามารถประเมินระดับขององค์กรและผู้บริหารได้จากวิธีการ response ต่อปัญหาที่พบ บางองค์กรเก่งในการแก้ปัญหาระยะสั้น แต่บางครั้งกลับไม่ได้มองไปถึงการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน และมีอีกหลายองค์กรที่ชวนคุยเรื่องการวางแผนป้องกันไฟไหม้ แทนที่จะหาวิธีดับไฟที่กำลังไหม้องค์กรอยู่ บ่อยครั้งที่การไม่ลำดับความสำคัญก่อนหลังในการแก้ปัญหา มักจะส่งผลเสียมากกว่าที่จะประเมินได้ ดังนั้น ทุกคนในองค์กรจึงต้องจัดการกับไฟที่ไหม้อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะมาวางแผนป้องกันไฟไหม้ ซึ่งปีก่อนผมก็พูดถึงเรื่องนี้ไปครั้งหนึ่งแล้ว (Post#224) และแน่นอนว่า ไม่ใช่เก่งแต่การดับไฟตะพึดตะพือ หากต้องวางแผนป้องกันไม่ให้ไฟไหม้ซ้ำๆ ซากๆ ด้วย หาไ...

Post#355: ทำได้ vs ทำเป็น

Post#355: ส่วนใหญ่แล้ว เรามักแยกแยะไม่ค่อยถูกว่า ระหว่าง "ทำได้" กับ "ทำเป็น" น่ะคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน "ทำได้" แปลว่า ทำได้ ขอให้แค่เสร็จๆ ไป ไม่ต้องสนใจว่างานออกมาดีมั๊ย ส่วน "ทำเป็น" แปลว่า ไม่ใช่แค่สักแต่ลงมือทำ แต่ต้องทำให้ได้ดีด้วย ถ้ายังงงๆ ผมจะยกตัวอย่างเพิ่มให้นะครับ คนที่ขับรถได้ มีความสามารถในการทำให้รถเคลื่อนที่ไปได้ แต่อาจจะเป็นพวกที่ขับรถแบบไร้มารยาท, ขับรถอันตราย หรือขับรถเห็นแก่ตัว, ฯลฯ ส่วนคนที่ขับรถเป็นนั้น นอกจากสามารถบังคับให้รถเคลื่อนที่ได้แล้ว ยังใส่ใจคนที่ใช้รถใช้ถนนคนอื่นๆ ด้วย เรียกว่าขับรถอย่างมีคุณภาพและคุณธรรม ^^ ตีกอล์ฟได้ก็คือเหวี่ยงไม้ให้ลูกกอล์ฟไปข้างหน้า แต่ตีกอล์ฟเป็น นอกจากเหวี่ยงไม้ให้ลูกไปข้างหน้าแล้ว ยังต้องใส่ใจคนที่เล่นกอล์ฟอยู่รอบๆ ทั้งก๊วนเรา ทั้งต่างก๊วนด้วย พอเห็นความต่างชัดขึ้นมั๊ยครับ? ขับรถได้จึงต่างจากขับรถเป็น, เล่นกอล์ฟได้จึงต่างจากเล่นกอล์ฟเป็น ฉะนี้ ดังนั้น "ทำงานได้ " กับ "ทำงานเป็น" นั้น คล้ายกันแต่ไม่เหมือนกันแน่ๆ เอ...หรือว่าผมก็แค่ "โพสต์ได้...

Post#4-016: I'm authentic of being inauthentic...

Post#4-016: ช่วงหลายปีหลังๆ มานี้ ผมมักจะได้ยิน Guru ด้าน Personality และ Leadership หลายๆ ท่าน ออกมาสอนเรื่อง Authenticity อันว่า Authenticity นี้ แปลแบบสละสลวยก็คือ ความเป็นเนื้อแท้, เข้าใจยากไปใช่มั๊ยครับ งั้นแปลใหม่แบบบ้านๆ ว่า ความตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อม ยกตัวอย่างเช่น เรารู้สึกอะไรอย่างไร เราก็จริงใจที่จะบอกออกไป...เพื่อนชวนไปเที่ยวกลางคืน เราก็บอกออกไปตรงๆ เลย ว่าไม่เอาอ่ะ ไม่อยากไป...แบบนี้เป็นต้น ... ในความเข้าใจของผมนั้น Authenticity ในมุมมองของ Personality กับ Leadership นั้น ไม่เหมือนกัน การที่เรามีบุคลิกที่ authentic นั้น หมายถึงเราเป็นคนที่ค่อนข้างเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม ส่วนการที่เราเป็นผู้นำแบบ authentic นั้น หมายถึง การที่เราทำอะไรอย่างจริงจัง มุ่งมั่น และทำได้จริงอย่างที่พูด แต่ Authentic Leader จำเป็นจะต้องมี Authentic Personality ด้วยรึเปล่านะ? ... ผมมิอาจสรุปแทน Leader ท่านอื่นๆ ได้...แต่สำหรับตัวผมเอง ยอมรับอย่างไม่ลังเลเลยว่า "Sometimes you have to be authentic of being inauthentic..." แปลว่า "บางครั้งเราจำเป็นต้องเปิ...