Post#3-128: มิลงมือฤาจะได้มา มิขวนขวายฤาจะได้ชื่นชม

Post#3-128:
แน่นอนว่า ผู้คนส่วนใหญ่ล้วนอยากประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง หากแต่คนผู้นั้น อาจมิได้ลงมือใดๆ เพื่อให้ตนบรรลุถึงสิ่งนั้น

อยากจะให้ท้องอิ่ม แต่ไม่ลงมือตักข้าวใส่ปาก ฉันใด ย่อมเปรียบได้กับการอยากประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงโดยมิต้องลงมือทำสิ่งใดให้เป็นที่ประจักษ์ ฉันนั้น

และนี่เองจึงเป็นคำตอบว่า เหตุใดคนที่ประสบความสำเร็จจึงมีน้อยกว่าน้อย

...

ไม่มีผู้ชนะคนใดจะชนะได้โดยไร้บาดแผล...พวกเค้าล้วนต้องฟันฝ่าอุปสรรคนานัปการมาแล้วมากมาย

คนที่จะประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ จึงล้วนแล้วแต่ต้องเคยล้มแล้วลุกอย่างมิรู้เหน็ด ปาดเหงื่อและกรีดน้ำตาอย่างมิรู้เหนื่อย

ชื่อเสียงจึงเป็นรางวัลสำหรับผู้ชนะที่คู่ควรอย่างแท้จริง...หรือมิใช่?

...

ฝรั่งว่าไว้ว่า "A ship in a harbor is safe, but that's not what ships are build for."

แปลว่า "เรือที่จอดเฉยๆ อยู่ที่ท่า ย่อมปลอดภัย, หากแต่นั่นหาใช่เหตุผลที่เราสร้างเรือนั้นขึ้นไม่"

เรือจะสง่างาม ยามเมื่อมันแล่นฝ่าเกลียวคลื่นบนผืนนที และรอดพ้นผ่านกระแสมรสุมอันบ้าคลั่ง...เฉกเช่นชีวิตมนุษย์

จำนวนรอยแผลบนร่างกายและรอยช้ำบนวิญญาณ ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งเตือนใจว่า เราได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มภาคภูมิแล้วหรือไม่?

อยากจะได้ชื่นชมความสำเร็จและมีชื่อเสียง...ใยจึงจะได้มา หากเรามิขวนขวายลงมือ มัวแต่พร่ำเพ้อ...