Post#2-99: นิทานจีน "ความขัดแย้ง"

Post#2-99:

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพ่อค้าท่านหนึ่งเข้าไปเสนอขายสินค้าในตลาด

เมื่อจัดที่ทางสำหรับค้าขายแล้ว พ่อค้าท่านนั้นจึงป่าวประกาศเรียกชาวบ้านและเหล่าชาวยุทธ์ให้ล้อมวงเข้ามา เพื่อให้ได้มีโอกาสชื่นชมเหล่าศาสตราที่เลอค่าที่สุดในยุทธภพ...

มีจอมยุทธ์ท่านหนึ่ง หยิบหอกเล่มหนึ่งขึ้นมา...ทันทีนั้น พ่อค้าก็เริ่มบรรยายสรรพคุณของมัน ว่าเป็นหอกวิเศษที่ไม่มีสิ่งใดที่จะแทงทะลุมิได้ เรียกว่าเป็นศาสตราวุธแห่งเทพ มีค่าควรแก่ที่จอมยุทธ์ลือนามท่านใดก็ตาม ควรมีไว้ในครอบครอง

ระหว่างที่พร่ำพรรณนาถึงความวิเศษของหอก ก็มีจอมยุทธ์อีกท่านหนึ่ง หยิบโล่ขึ้นมาจากกองศาสตราวุธอันหลากหลายนั้น...พ่อค้าเหลือบตาไปเห็น จึงร้องทักว่า "จอมยุทธ์ท่านนี้มีสายตาแหลมคมยิ่งนัก โล่ที่ท่านหยิบขึ้นมา เป็นสมบัติตกทอดมาในตระกูลขุนนางเลื่องชื่อ นับเป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดในยุทธภพ ไม่มีศาสตราวุธใดจะทำอันตรายได้"

ว่าพลางชูหอกและโล่ในมือ พลางป่าวร้องให้เหล่าจอมยุทธ์ที่รายล้อมอยู่ เสนอราคา...

ระหว่างที่เหล่าจอมยุทธ์ต่างพากันแย่งกันประมูลอาวุธวิเศษทั้ง 2 ชิ้น พลันมีมาณพผู้หนึ่ง เอ่ยแทรกถามพ่อค้าด้วยเสียงอันดัง พาให้ทุกคนหยุดชะงักไปชั่วครู่

"ช้าก่อน ท่านพ่อค้า ข้าน้อยใคร่ขอสอบถาม จะเป็นอย่างไรหากข้าจะใช้หอกวิเศษที่แทงทะลุได้ทุกอย่าง แทงไปที่โล่ที่ป้องกันศาสตราวุธได้ทุกชนิดอันนั้น"

ท่ามกลางความเงียบชนิดเข็มตกลงพื้นได้ยินนั้น พ่อค้าได้แต่อับจนในคำตอบ เหล่าจอมยุทธ์ที่เมื่อครู่ต่างแย่งกันประมูลอาวุธวิเศษ ต่างพากันเดินออกจากที่นั้น...จนในที่สุดก็เหลือเพียงพ่อค้าแต่ลำพัง

นิทานจีนเรื่องนี้ก็จบลงตรงนี้

อ่านจบแล้ว พวกเราตีความว่ายังไงกันบ้างครับ...ลองคิดตามซัก 3 นาทีมั๊ยครับ?

...

คำว่า ขัดแย้ง ในภาษาจีน อ่านว่า "หมาวตุ้น" โดย "หมาว" แปลว่า หอก และ "ตุ้น" แปลว่า โล่

นิทานข้างต้นก็สรุปได้เช่นนี้...นัยว่าเป็นนิทานของแคว้นฉู่ที่อยู่ในบันทึกหานเฟยจื่อ

ดังนั้น พึงระวังในการพูดหรือทำสิ่งใดก็ตาม ที่เป็นการเสแสร้ง มิฉะนั้น เราก็จะกลายเป็นแบบเดียวกับพ่อค้าผู้นี้...