Post#2-259: คนเมืองผู้แสนเก่งกาจและมีความสุข

Post#2-259:
เคยสงสัยมั๊ยครับ ว่าผู้คนที่ไม่ได้อาศัยในสังคมเมืองเค้าใช้ชีวิตวันหยุดกันแบบไหน?

ตั้งแต่จำความได้ (นานมากแล้ว^^) ผมก็เป็น "คนเมือง" ที่มีความรู้เกี่ยวกับวิชาธรรมชาติไม่ใช่แค่เป็นศูนย์ แต่อยู่ในระดับติดลบ

วันหยุดคนเมืองจะทำอะไรนอกจากเดินห้างฯ ทาน fast food และ shopping ส่วนคนนอกเมืองที่เรามักจะคิดว่าเค้าเป็นพวกชนบทน่ะ นอกเวลางานแล้ว ชีวิตทุกๆ วันของพวกเค้าก็เหมือนวันหยุด

ในขณะที่เด็กเมืองทั่วไปต้องอุดอู้ในห้องแคบๆ และมีแต่ TV เป็นเพื่อน ต่างจากเด็กอีกกลุ่ม ที่มีท้องทุ่งเป็นห้องรับแขก และมีเพื่อนๆ อีกกลุ่มใหญ่ ไปไหนไปกัน

เด็กๆ ที่ไม่ได้อาศัยในเมืองจึงมีสภาพร่างกายแข็งแรง แถมด้วยมีวิชาธรรมชาติศึกษาที่แข็งแกร่ง ต่างจากเด็กเมืองที่มีแค่นิ้วเท่านั้นล่ะครับที่แข็งแรง (แต่ขาน่าจะลีบ)

ถ้าคนเมืองไม่มีเงินเค้าจะอดตายแน่นอน แต่ถ้าคนนอกเมืองไม่มีเงิน พวกเค้าย้งมีวิชาชีวิตสำหรับปลูกผัก, จับปลา หรือหาผลผลิตจากธรรมชาติ ไว้ยังชีพได้อย่างไม่อนาทร

...

วัตถุต่างๆ ที่คนเมืองดิ้นรนไขว่คว้ามาครอบครองถึงขนาดยอมเป็นหนี้เป็นสินน่ะ มีสักกี่ชิ้นที่จำเป็นต่อการดำรงชีพในแต่ละวัน? นอกนั้นส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นสิ่งฟุ้งเฟ้อที่มีไว้เพื่อตอบสนอง Social Status (ที่แท้จริงเป็นภาพลวงตา ก็เท่านั้น)

เราโดนหลอกให้เชื่อว่า ต้องครอบครองสิ่งเหล่านั้น จึงจะมีความสุข...แท้ที่จริงเราต่างสูญเสียความสุขไปนับตั้งแต่วินาทีที่ใจเรารุ่มร้อนเพราะต้องการครอบครองต่างหาก

วิถีชีวิตแบบคนเมืองจึงไม่น่าถูกนำไปแปดเปื้อนวิถีชนบท ชีวิตที่บูชาวัตถุควรจะถูกจำกัดไว้แค่คนเมืองที่ยากจะกลับสู่ธรรมชาติแล้วเท่านั้น...ชีวิตไทยที่ถูกวิถีน่าจะเป็นชีวิตของคนนอกเมือง ที่ไม่ต้องดิ้นรนเพื่อให้มั่งมี แต่มั่งมีพอแล้วกับสิ่งที่มีอยู่

พวกเค้าเพียงพอแล้วกับความพอเพียงที่มี...พวกเราต่างหากที่น่าสงสาร เพราะแค่คำว่า "พอ" เรายังสะกดไม่เป็น

...

ยิ่งคิดยิ่งอยากให้มีการบรรจุหลักสูตร Survival หรือไม่ก็หลักสูตร Back to Nature ให้กับเด็กๆ ในเมืองจริงๆ ครับ เอาให้มันเป็นหลักสูตรภาคบังคับตั้งแต่ประถมปลายไปจนจบปริญญาตรีเลย

ส่วนผู้ทรงคุณวุฒิก็ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกลหรอกครับ ก็พี่น้องชาวคนนอกเมืองของเรานี่แหละครับ เก่งที่สุดแล้ว

ใครรู้จักท่าน รมว.กระทรวงศึกษาฯ ฝากไปนำเสนอท่านหน่อยสิครับ ^^