Skip to main content

Post#4-122: ตะเกียบในชามซุปข้าวโพด

Post#4-122:
ระหว่างช้อน, ส้อม และตะเกียบ...ถ้าผมให้เลือกเพียงอย่างเดียว จะเลือกอะไรดีครับ?

ถ้านับคะแนน ผมคาดว่าคงจะมากกว่าครึ่งค่อน จะตอบว่าช้อน...เพราะดูมีความเอนกประสงค์กว่า ตักอาหารแห้งได้ หรืออาหารประเภทซุปก็ดี

ต่างจากส้อมหรือตะเกียบ ที่ดูจะต้องใช้กับอาหารเฉพาะอย่างมากกว่า และที่สำคัญน่าจะใช้กับอาหารแห้งเท่านั้น

แปลว่า เลือกช้อน ถูกต้องที่สุดแล้ว ใช่มั๊ยหนอ?

...

คราวนี้ เปลี่ยนคำถามใหม่ครับ ถ้าอาหารคือบะหมี่แห้งล่ะครับ จะเลือกใช้อะไรดีเอ่ย?

คำตอบก็ไม่น่าจะหลุดจาก ตะเกียบ, ส้อม และช้อน แน่ๆ

แล้วถ้าเปลี่ยนอาหารเป็นสปาเก็ตตี้ล่ะครับ?

เรียงลำดับ ก็คงจะเป็น ส้อม, ตะเกียบ และรั้งท้ายด้วยช้อน...แม้ว่าตะเกียบจะดูไม่เข้ากับสปาเก็ตตี้สักเท่าไหร่

เอาอีกที...ถ้าเปลี่ยนอาหารเป็นเกี๊ยวน้ำล่ะครับ คิดว่าคนจะเลือกช้อนเป็นอันดับหนึ่ง และสูสีกันระหว่าง ตะเกียบหรือส้อม มั๊ยครับ?

...

ในความเป็นจริงแล้ว...เราประเมินตัวเราเองถูกมั๊ยหนอ ว่าเราเป็นช้อน, ส้อม หรือตะเกียบ

และเราได้ประเมินรึเปล่า ว่างานที่เราสมัครไป, ทำอยู่ หรือกำลังจะลาออกน่ะ เป็นอาหารที่ถูกประเภทกับตัวเรามั๊ย?

ดังนั้น ก่อนจะประเมินตัวเราว่าด้อยค่าหรือกล้าแกร่ง จึงจำเป็นต้องประเมินภาวะแวดล้อมด้วยเช่นกัน

...

แม้เราจะเป็นช้อนทองคำ...ก็คงมิอาจแสดงคุณค่าได้ในชามบะหมี่แห้ง

ถึงเราจะเป็นตะเกียบงาช้าง ก็คงดูลักลั่น หากใครหยิบไปใส่ชามซุปข้าวโพด

หรือเราคิดว่ามันเหมาะสมแล้ว กับการใช้ส้อมฝังเพชรในการคนกาแฟ?

...

คุณค่าของเราจะเปล่งประกายได้ ก็ต่อเมื่อเราได้อยู่ในสภาพที่เหมาะสม

และเราจึงต้องเป็นผู้ประเมินและผู้เลือกเอง ว่าจะย้ายจากชามบะหมี่ไปชามเกี๊ยวน้ำดี หรือจะไปจานข้าวผัดดีกว่า?

...เลือกเอาครับ ว่าอยากไปเป็นช้อน, ส้อม หรือตะเกียบ ที่วางประดับโต๊ะอาหาร หรืออยากไปเป็นช้อน, ส้อม หรือตะเกียบ ที่เจ้าของใช้ส่งอาหารเข้าปากกันดี?...

#ไม่ได้แสดงฝีมือก็ไร้ค่า #เวทีเล็กหรือใหญ่ไม่สำคัญกว่าได้แสดงหรือไม่ #คุณค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน

Comments

Popular posts from this blog

Post#2-227: Corrective Action vs Preventive Action

Post#2-227: วันนี้ผมมีโอกาสดีได้เข้าร่วมประชุมกับบริษัทมหาชนแห่งหนึ่ง หลักใหญ่ใจความสำคัญของการประชุมก็คือการติดตามยอดขายของสินค้าสำคัญบางรายการ ซึ่งขายช้ากว่าปกติ ภาพหนึ่งที่สามารถใช้ประเมินความแข็งแกร่งขององค์กร ก็มักจะถูกสะท้อนผ่านการประชุมไล่ยอดขายนี่แหละครับ เพราะยอดขายถือเป็นเป้าหมายสุดท้ายขององค์กรที่แสวงหาผลกำไรทั้งปวง เมื่อไล่ยอดขายครั้งใด ก็มักจะพบสาเหตุของปัญหา และจะสามารถประเมินระดับขององค์กรและผู้บริหารได้จากวิธีการ response ต่อปัญหาที่พบ บางองค์กรเก่งในการแก้ปัญหาระยะสั้น แต่บางครั้งกลับไม่ได้มองไปถึงการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน และมีอีกหลายองค์กรที่ชวนคุยเรื่องการวางแผนป้องกันไฟไหม้ แทนที่จะหาวิธีดับไฟที่กำลังไหม้องค์กรอยู่ บ่อยครั้งที่การไม่ลำดับความสำคัญก่อนหลังในการแก้ปัญหา มักจะส่งผลเสียมากกว่าที่จะประเมินได้ ดังนั้น ทุกคนในองค์กรจึงต้องจัดการกับไฟที่ไหม้อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะมาวางแผนป้องกันไฟไหม้ ซึ่งปีก่อนผมก็พูดถึงเรื่องนี้ไปครั้งหนึ่งแล้ว (Post#224) และแน่นอนว่า ไม่ใช่เก่งแต่การดับไฟตะพึดตะพือ หากต้องวางแผนป้องกันไม่ให้ไฟไหม้ซ้ำๆ ซากๆ ด้วย หาไ...

Post#355: ทำได้ vs ทำเป็น

Post#355: ส่วนใหญ่แล้ว เรามักแยกแยะไม่ค่อยถูกว่า ระหว่าง "ทำได้" กับ "ทำเป็น" น่ะคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน "ทำได้" แปลว่า ทำได้ ขอให้แค่เสร็จๆ ไป ไม่ต้องสนใจว่างานออกมาดีมั๊ย ส่วน "ทำเป็น" แปลว่า ไม่ใช่แค่สักแต่ลงมือทำ แต่ต้องทำให้ได้ดีด้วย ถ้ายังงงๆ ผมจะยกตัวอย่างเพิ่มให้นะครับ คนที่ขับรถได้ มีความสามารถในการทำให้รถเคลื่อนที่ไปได้ แต่อาจจะเป็นพวกที่ขับรถแบบไร้มารยาท, ขับรถอันตราย หรือขับรถเห็นแก่ตัว, ฯลฯ ส่วนคนที่ขับรถเป็นนั้น นอกจากสามารถบังคับให้รถเคลื่อนที่ได้แล้ว ยังใส่ใจคนที่ใช้รถใช้ถนนคนอื่นๆ ด้วย เรียกว่าขับรถอย่างมีคุณภาพและคุณธรรม ^^ ตีกอล์ฟได้ก็คือเหวี่ยงไม้ให้ลูกกอล์ฟไปข้างหน้า แต่ตีกอล์ฟเป็น นอกจากเหวี่ยงไม้ให้ลูกไปข้างหน้าแล้ว ยังต้องใส่ใจคนที่เล่นกอล์ฟอยู่รอบๆ ทั้งก๊วนเรา ทั้งต่างก๊วนด้วย พอเห็นความต่างชัดขึ้นมั๊ยครับ? ขับรถได้จึงต่างจากขับรถเป็น, เล่นกอล์ฟได้จึงต่างจากเล่นกอล์ฟเป็น ฉะนี้ ดังนั้น "ทำงานได้ " กับ "ทำงานเป็น" นั้น คล้ายกันแต่ไม่เหมือนกันแน่ๆ เอ...หรือว่าผมก็แค่ "โพสต์ได้...

Post#4-016: I'm authentic of being inauthentic...

Post#4-016: ช่วงหลายปีหลังๆ มานี้ ผมมักจะได้ยิน Guru ด้าน Personality และ Leadership หลายๆ ท่าน ออกมาสอนเรื่อง Authenticity อันว่า Authenticity นี้ แปลแบบสละสลวยก็คือ ความเป็นเนื้อแท้, เข้าใจยากไปใช่มั๊ยครับ งั้นแปลใหม่แบบบ้านๆ ว่า ความตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อม ยกตัวอย่างเช่น เรารู้สึกอะไรอย่างไร เราก็จริงใจที่จะบอกออกไป...เพื่อนชวนไปเที่ยวกลางคืน เราก็บอกออกไปตรงๆ เลย ว่าไม่เอาอ่ะ ไม่อยากไป...แบบนี้เป็นต้น ... ในความเข้าใจของผมนั้น Authenticity ในมุมมองของ Personality กับ Leadership นั้น ไม่เหมือนกัน การที่เรามีบุคลิกที่ authentic นั้น หมายถึงเราเป็นคนที่ค่อนข้างเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม ส่วนการที่เราเป็นผู้นำแบบ authentic นั้น หมายถึง การที่เราทำอะไรอย่างจริงจัง มุ่งมั่น และทำได้จริงอย่างที่พูด แต่ Authentic Leader จำเป็นจะต้องมี Authentic Personality ด้วยรึเปล่านะ? ... ผมมิอาจสรุปแทน Leader ท่านอื่นๆ ได้...แต่สำหรับตัวผมเอง ยอมรับอย่างไม่ลังเลเลยว่า "Sometimes you have to be authentic of being inauthentic..." แปลว่า "บางครั้งเราจำเป็นต้องเปิ...