Skip to main content

Post#4-288: กินข้าวร่วมชาม

Post#4-288:
น้องๆ ที่เป็นมนุษย์เงินเดือนจำนวนไม่น้อยเลย ที่เบื่อกับการต้องฝ่าความร้อน และแก่งแย่งกับคนอื่นๆ ในช่วงมื้อเที่ยง

ทางออกที่ฉลาดและเป็นที่นิยมทางหนึ่งก็คือ การทานอาหารกันใน office นั่นเอง

และยิ่งฉลาดขึ้นไปอีก...เมื่อน้องๆ รวมเงินกันเพื่อที่จะได้ทานอาหารได้หลายๆ อย่างในราคาที่ถูก รวมไปถึงได้ผูกสัมพันธ์กันอีกด้วย

ผมเองก็ยินดีและอมยิ้มทุกครั้ง เวลาเห็นน้องๆ รวมกลุ่มกันทานกลางวัน...ทานไป คุยไป แกล้งกันบ้าง แหย่กันบ้าง

ดีจังครับ!

...

แต่ยังไงก็ตาม ผมพบว่าน้องๆ ในหลายๆ office ที่ผมทำงานด้วย...มักมีการแสดงออกว่า "รักกัน" ด้วยวิธีที่ไม่ค่อยถูก

นั่นคือ...การไม่ค่อยยอมใช้ "ช้อนกลาง" ในระหว่างทานข้าว

ไม่รู้สิครับ...เพราะผมมองว่า การแสดงออกว่า "ฉันไม่รังเกียจเธอ" กับ การรับผิดชอบต่อเพื่อนร่วมงานนั้น มันเป็น "คนละเรื่อง"

ในปัจจุบัน โรคภัยไข้เจ็บนั้น มันมีมากมายสารพัดสารพัน...ซึ่งบางครั้งเราก็เป็นพาหะของโรคโดยที่เราเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

การไม่ใช้ช้อนกลางจึงเพิ่มความเสี่ยงในการแพร่เชื้อโรคไปสู่เพื่อนฝูงได้อย่างรวดเร็วที่สุด

...

ดังนั้น เรื่องสุขอนามัย กับเรื่องการไม่รังเกียจกัน...จึงเป็นคนละเรื่อง

การแสดงออกว่าเรารักกัน จึงไม่จำเป็นต้องเอาเชื้อโรคมาแลกกัน...เราน่าจะมีการแสดงออกว่า "เรารักกัน" ด้วยวิธีอื่นๆ ตั้งเยอะ

การทานข้าวร่วมกันโดยไม่มีช้อนกลาง จึงไม่ได้แปลว่า เรารักเพื่อน แต่มันคือความประมาทที่ไม่ใส่ใจเพื่อน เสียมากกว่า

...ขออภัยที่ต้องเสนอความเห็นว่า จงอย่าแสดงออกว่ารักกัน ด้วยความเชื่อแบบผิดๆ...อายเด็กอนุบาลกันบ้าง ก็น่าจะดีครับ...

#NoteToSelf: 

  • อด "เผือก" ไม่ได้ เพราะเป็นห่วงสุขภาพของน้องๆ ทุกคน
  • ไม่เข้าใจว่า ทำไมไม่ "รักกัน" แบบอื่นๆ บ้างหนอ? แล้วถ้ารักกันจริง ก็น่าจะเป็นห่วงสุขภาพเพื่อนๆ นะ
  • ต่อไปถ้าบอกให้เพื่อนตักอาหารด้วยช้อนกลาง แล้วเพื่อนด่าว่า "รังเกียจเราเหรอ?"...ให้มองตาเค้าแล้วบอกให้ดังๆ เลยว่า "เปล่า...แต่เราเป็นห่วงเธอ"

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Post#2-227: Corrective Action vs Preventive Action

Post#2-227: วันนี้ผมมีโอกาสดีได้เข้าร่วมประชุมกับบริษัทมหาชนแห่งหนึ่ง หลักใหญ่ใจความสำคัญของการประชุมก็คือการติดตามยอดขายของสินค้าสำคัญบางรายการ ซึ่งขายช้ากว่าปกติ ภาพหนึ่งที่สามารถใช้ประเมินความแข็งแกร่งขององค์กร ก็มักจะถูกสะท้อนผ่านการประชุมไล่ยอดขายนี่แหละครับ เพราะยอดขายถือเป็นเป้าหมายสุดท้ายขององค์กรที่แสวงหาผลกำไรทั้งปวง เมื่อไล่ยอดขายครั้งใด ก็มักจะพบสาเหตุของปัญหา และจะสามารถประเมินระดับขององค์กรและผู้บริหารได้จากวิธีการ response ต่อปัญหาที่พบ บางองค์กรเก่งในการแก้ปัญหาระยะสั้น แต่บางครั้งกลับไม่ได้มองไปถึงการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน และมีอีกหลายองค์กรที่ชวนคุยเรื่องการวางแผนป้องกันไฟไหม้ แทนที่จะหาวิธีดับไฟที่กำลังไหม้องค์กรอยู่ บ่อยครั้งที่การไม่ลำดับความสำคัญก่อนหลังในการแก้ปัญหา มักจะส่งผลเสียมากกว่าที่จะประเมินได้ ดังนั้น ทุกคนในองค์กรจึงต้องจัดการกับไฟที่ไหม้อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะมาวางแผนป้องกันไฟไหม้ ซึ่งปีก่อนผมก็พูดถึงเรื่องนี้ไปครั้งหนึ่งแล้ว (Post#224) และแน่นอนว่า ไม่ใช่เก่งแต่การดับไฟตะพึดตะพือ หากต้องวางแผนป้องกันไม่ให้ไฟไหม้ซ้ำๆ ซากๆ ด้วย หาไ...
Post a Comment
Read more

Post#355: ทำได้ vs ทำเป็น

Post#355: ส่วนใหญ่แล้ว เรามักแยกแยะไม่ค่อยถูกว่า ระหว่าง "ทำได้" กับ "ทำเป็น" น่ะคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน "ทำได้" แปลว่า ทำได้ ขอให้แค่เสร็จๆ ไป ไม่ต้องสนใจว่างานออกมาดีมั๊ย ส่วน "ทำเป็น" แปลว่า ไม่ใช่แค่สักแต่ลงมือทำ แต่ต้องทำให้ได้ดีด้วย ถ้ายังงงๆ ผมจะยกตัวอย่างเพิ่มให้นะครับ คนที่ขับรถได้ มีความสามารถในการทำให้รถเคลื่อนที่ไปได้ แต่อาจจะเป็นพวกที่ขับรถแบบไร้มารยาท, ขับรถอันตราย หรือขับรถเห็นแก่ตัว, ฯลฯ ส่วนคนที่ขับรถเป็นนั้น นอกจากสามารถบังคับให้รถเคลื่อนที่ได้แล้ว ยังใส่ใจคนที่ใช้รถใช้ถนนคนอื่นๆ ด้วย เรียกว่าขับรถอย่างมีคุณภาพและคุณธรรม ^^ ตีกอล์ฟได้ก็คือเหวี่ยงไม้ให้ลูกกอล์ฟไปข้างหน้า แต่ตีกอล์ฟเป็น นอกจากเหวี่ยงไม้ให้ลูกไปข้างหน้าแล้ว ยังต้องใส่ใจคนที่เล่นกอล์ฟอยู่รอบๆ ทั้งก๊วนเรา ทั้งต่างก๊วนด้วย พอเห็นความต่างชัดขึ้นมั๊ยครับ? ขับรถได้จึงต่างจากขับรถเป็น, เล่นกอล์ฟได้จึงต่างจากเล่นกอล์ฟเป็น ฉะนี้ ดังนั้น "ทำงานได้ " กับ "ทำงานเป็น" นั้น คล้ายกันแต่ไม่เหมือนกันแน่ๆ เอ...หรือว่าผมก็แค่ "โพสต์ได้...
Post a Comment
Read more

Post#4-016: I'm authentic of being inauthentic...

Post#4-016: ช่วงหลายปีหลังๆ มานี้ ผมมักจะได้ยิน Guru ด้าน Personality และ Leadership หลายๆ ท่าน ออกมาสอนเรื่อง Authenticity อันว่า Authenticity นี้ แปลแบบสละสลวยก็คือ ความเป็นเนื้อแท้, เข้าใจยากไปใช่มั๊ยครับ งั้นแปลใหม่แบบบ้านๆ ว่า ความตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อม ยกตัวอย่างเช่น เรารู้สึกอะไรอย่างไร เราก็จริงใจที่จะบอกออกไป...เพื่อนชวนไปเที่ยวกลางคืน เราก็บอกออกไปตรงๆ เลย ว่าไม่เอาอ่ะ ไม่อยากไป...แบบนี้เป็นต้น ... ในความเข้าใจของผมนั้น Authenticity ในมุมมองของ Personality กับ Leadership นั้น ไม่เหมือนกัน การที่เรามีบุคลิกที่ authentic นั้น หมายถึงเราเป็นคนที่ค่อนข้างเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม ส่วนการที่เราเป็นผู้นำแบบ authentic นั้น หมายถึง การที่เราทำอะไรอย่างจริงจัง มุ่งมั่น และทำได้จริงอย่างที่พูด แต่ Authentic Leader จำเป็นจะต้องมี Authentic Personality ด้วยรึเปล่านะ? ... ผมมิอาจสรุปแทน Leader ท่านอื่นๆ ได้...แต่สำหรับตัวผมเอง ยอมรับอย่างไม่ลังเลเลยว่า "Sometimes you have to be authentic of being inauthentic..." แปลว่า "บางครั้งเราจำเป็นต้องเปิ...
Post a Comment
Read more