Post#2-307: เป็ดผู้เชี่ยวชาญ

Post#2-307:

เย็นวันนี้ผมโชคดีที่มีโอกาสได้ไปพบผู้ใหญ่ใจดีท่านหนึ่ง

จริงๆ ผมรู้จักท่านมานานกว่า 10 ปี แล้ว แต่เพิ่งจะมีโอกาสดีที่ช่วงนี้ได้มาใกล้ชิดท่านอีกครั้งหนึ่ง ด้วยเหตุที่ลูกสาวท่านเป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทกับผม

ทุกครั้งที่ผมคุยกับท่าน ผมมักจะมีความรู้สึกหนึ่งติดอยู่ในใจกลับมาเสมอ...นั่นก็คือ ที่คิดว่ารู้เยอะพอตัวน่ะ จริงๆ แล้วผมยังรู้อะไรน้อยอยู่เลย

...

เวลาคุยกับปราชญ์จึงถือเป็นช่วงเวลาทองที่เราได้เปิดโลกทัศน์ของเราให้กว้างขึ้น ไกลขึ้น และหลากหลายมากขึ้น...แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ ทำให้เราระลึกและสำนึกได้ว่า "เหนือฟ้ายังมีฟ้า"

ยามเมื่อเรายอมรับได้ว่า เรายังรู้น้อย ภาชนะที่ใส่น้ำของเราจะใหญ่ขึ้นโดยอัตโนมัติ หรือไม่ก็จะก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนที่มากจนทำให้น้ำที่เต็มแก้วของเรา หกออกไปเสียบ้าง

คำว่า "รู้แล้ว" จึงไม่น่าจะมีจริงอยู่ในโลก เพราะเมื่อเราเรียนรู้มากขึ้น เราจะพบความจริงว่า แท้จริงแล้วสิ่งที่เรารู้ มันช่างน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับความรู้ที่มีอยู่ในโลก

...

ตอนหนึ่งของการสนทนา ท่านกรุณาสอนผมว่า ไม่แปลกถ้าเราจะรู้หลายๆ อย่าง หลายๆ เรื่อง แต่เราจำเป็นต้องขัดเกลาองค์ความรู้บางอย่างในตัวเราให้เหนือล้ำกว่าปกติ เอาให้เก่งสุดๆ ให้ได้ เราจึงจะสามารถแข่งขันในโลกได้

ผมเชื่อว่าหลายต่อหลายคนบนโลก เกิดมาเป็น "เป็ด" ที่มักจะทำอะไรได้หลายๆ อย่าง แต่ไม่สุดทางซักอย่าง...เดินได้แต่ไม่คล่องเท่าไก่ ว่ายน้ำได้แต่ไม่ดีเท่าปลา บินได้แต่ก็ไม่ใช่อย่างนก

บางคนโชคดีที่มีพรสวรรค์มาแต่กำเนิด ซึ่งแม้เราอาจจะไม่ได้พรนั้นมา แต่ผมก็ยังเชื่อว่า เราขัดเกลาความสามารถบางอย่างได้...

เรียกว่า แม้จะเกิดเป็นเป็ด ก่อนตายก็จะต้องตั้งเป้าที่จะเป็นเป็ดที่ฝึกปรือในด้านใดด้านหนึ่งได้อย่างเชี่ยวชาญให้ได้...ว่างั้น

วันที่เป็ดผู้ฝึกปรือ มีปรีชาฌาณจนสามารถล้มไก่, ปลา หรือนก ที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ได้...คงเป็นวันที่ทุกคนต้องปรบมือให้แน่ๆ ครับ

เลือกเอาเถอะครับ...จะเป็นเป็ดน้อยธรรมดา หรือจะเป็นเป็ดผู้กล้าในตำนาน ^^