Skip to main content

Post#4-302: นัดพบผู้หลักผู้ใหญ่

Post#4-302:
มันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของชาวเอเซียมาเนิ่นนานแล้ว กับการที่ "ผู้น้อย" จะต้องเป็นฝ่ายไปรอคอย "ผู้ใหญ่"

ยิ่งเป็นการนัดขอเข้าไปพบคนใหญ่คนโตมากเท่าไหร่...ผู้น้อยก็ยิ่งจะต้องให้ความสำคัญ คือควรไปรอเสียตั้งแต่ "ไก่โห่"

เอาจริงๆ ผมก็อยากจะบอกว่า นี่เป็นธรรมเนียมที่ผู้น้อยทุกคนควรรักษาไว้...ส่วนใครจะมองว่าผม "หัวโบราณ" ผมก็ยินดีน้อมรับครับ

...

ยิ่งเราเติบโตขึ้น เราจะยิ่งเข้าใจว่า ทรัพยากรและต้นทุนที่มีค่าที่สุด ก็คือ "เวลา"

ดังนั้น คนที่บริหารเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงมีโอกาสที่จะทำงานได้ "สำเร็จ" มากกว่าคนอื่น

ผู้บริหารระดับสูงหรือผู้ใหญ่หลายๆ ท่าน จึงมีตารางเวลาที่ค่อนข้าง "แน่นอน" และ "จำกัด"

ซึ่งก็หมายความว่า ถ้านัด 10 โมง ก็ต้องเป็น 10 โมง และถ้ามีเวลาให้ 20 นาที ก็หมายความว่า มีแค่ 20 นาที

แปลอีกทีว่า...ถ้าเราไปไม่ตรงตามนัดแล้วล่ะก็ นอกจากจะหมายถึงไม่ให้เกียรติท่านแล้ว ยังอาจทำให้ท่านตีความได้ว่า เราหย่อนประสิทธิภาพในการบริหารเวลาอีกด้วย

มันคงจะน่าเสียดายนะครับ ถ้าเราจะต้องพลาดโอกาสสำคัญที่จะได้มาพบผู้ใหญ่...เพราะเราดันพลาดมาสายอย่างที่ไม่ควรจะพลาด

นี่เอง ที่ผมบอกว่า การต้องรู้จักมารยาทด้านเวลาหากนัดกับผู้หลักผู้ใหญ่ จึงเป็นเรื่องที่ผู้น้อยทุกคน จะละเลยเสียไม่ได้

...

ต้องอย่าทึกทักเอาเองนะครับ ว่ากะแค่เวลาเพียง 20-30 นาที คนเราจะไปทำอะไรได้มากมาย...

แต่กับผู้บริหารระดับสูง, ผู้หลักผู้ใหญ่ หรือเหล่าอัจฉริยะทั้งหลายแล้ว...เวลาเพียงแค่ 5 นาที ก็มีค่า และสร้างความแตกต่างได้อย่างมหาศาล

ดังนั้น ก็คงจะไม่เกินไปนัก ถ้าผมจะสรุปว่า คงมีแต่เด็กน้อยไม่เดียงสาเท่านั้น ที่รู้สึกว่า เรื่องเวลา เป็นเรื่องไม่สำคัญ

...เมื่อผู้ใหญ่ให้ "เวลา" ที่มีค่ากับเรา...ดังนั้น ไม่ว่าเราจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม เราก็ไม่สมควรที่จะไปทำให้ท่านรู้สึกไม่ดี ที่ได้ให้ "เวลา" กับเรามา...

#NoteToSelf: 

  • ธรรมเนียมปฏิบัติบางเรื่อง ก็ควรอย่างยิ่งที่จะต้องรักษามันเอาไว้...ใครจะมองว่า "หัวโบราณ" ก็ช่าง
  • "เวลา" ที่เสียไปแล้ว ไม่ว่าจะเสียดายหรือยอมจ่ายเท่าไหร่ ก็เอาคืนมาไม่ได้...แบบนี้แล้ว "เวลา" จะไม่มีค่าหรือสำคัญ ได้ยังไง?
  • มาเร็วกว่าเวลา 5 นาที แสดงคุณค่าของตัวเราได้มากกว่า มาสายแค่ 5 นาที

Comments

Popular posts from this blog

Post#2-227: Corrective Action vs Preventive Action

Post#2-227: วันนี้ผมมีโอกาสดีได้เข้าร่วมประชุมกับบริษัทมหาชนแห่งหนึ่ง หลักใหญ่ใจความสำคัญของการประชุมก็คือการติดตามยอดขายของสินค้าสำคัญบางรายการ ซึ่งขายช้ากว่าปกติ ภาพหนึ่งที่สามารถใช้ประเมินความแข็งแกร่งขององค์กร ก็มักจะถูกสะท้อนผ่านการประชุมไล่ยอดขายนี่แหละครับ เพราะยอดขายถือเป็นเป้าหมายสุดท้ายขององค์กรที่แสวงหาผลกำไรทั้งปวง เมื่อไล่ยอดขายครั้งใด ก็มักจะพบสาเหตุของปัญหา และจะสามารถประเมินระดับขององค์กรและผู้บริหารได้จากวิธีการ response ต่อปัญหาที่พบ บางองค์กรเก่งในการแก้ปัญหาระยะสั้น แต่บางครั้งกลับไม่ได้มองไปถึงการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน และมีอีกหลายองค์กรที่ชวนคุยเรื่องการวางแผนป้องกันไฟไหม้ แทนที่จะหาวิธีดับไฟที่กำลังไหม้องค์กรอยู่ บ่อยครั้งที่การไม่ลำดับความสำคัญก่อนหลังในการแก้ปัญหา มักจะส่งผลเสียมากกว่าที่จะประเมินได้ ดังนั้น ทุกคนในองค์กรจึงต้องจัดการกับไฟที่ไหม้อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะมาวางแผนป้องกันไฟไหม้ ซึ่งปีก่อนผมก็พูดถึงเรื่องนี้ไปครั้งหนึ่งแล้ว (Post#224) และแน่นอนว่า ไม่ใช่เก่งแต่การดับไฟตะพึดตะพือ หากต้องวางแผนป้องกันไม่ให้ไฟไหม้ซ้ำๆ ซากๆ ด้วย หาไ...

Post#355: ทำได้ vs ทำเป็น

Post#355: ส่วนใหญ่แล้ว เรามักแยกแยะไม่ค่อยถูกว่า ระหว่าง "ทำได้" กับ "ทำเป็น" น่ะคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน "ทำได้" แปลว่า ทำได้ ขอให้แค่เสร็จๆ ไป ไม่ต้องสนใจว่างานออกมาดีมั๊ย ส่วน "ทำเป็น" แปลว่า ไม่ใช่แค่สักแต่ลงมือทำ แต่ต้องทำให้ได้ดีด้วย ถ้ายังงงๆ ผมจะยกตัวอย่างเพิ่มให้นะครับ คนที่ขับรถได้ มีความสามารถในการทำให้รถเคลื่อนที่ไปได้ แต่อาจจะเป็นพวกที่ขับรถแบบไร้มารยาท, ขับรถอันตราย หรือขับรถเห็นแก่ตัว, ฯลฯ ส่วนคนที่ขับรถเป็นนั้น นอกจากสามารถบังคับให้รถเคลื่อนที่ได้แล้ว ยังใส่ใจคนที่ใช้รถใช้ถนนคนอื่นๆ ด้วย เรียกว่าขับรถอย่างมีคุณภาพและคุณธรรม ^^ ตีกอล์ฟได้ก็คือเหวี่ยงไม้ให้ลูกกอล์ฟไปข้างหน้า แต่ตีกอล์ฟเป็น นอกจากเหวี่ยงไม้ให้ลูกไปข้างหน้าแล้ว ยังต้องใส่ใจคนที่เล่นกอล์ฟอยู่รอบๆ ทั้งก๊วนเรา ทั้งต่างก๊วนด้วย พอเห็นความต่างชัดขึ้นมั๊ยครับ? ขับรถได้จึงต่างจากขับรถเป็น, เล่นกอล์ฟได้จึงต่างจากเล่นกอล์ฟเป็น ฉะนี้ ดังนั้น "ทำงานได้ " กับ "ทำงานเป็น" นั้น คล้ายกันแต่ไม่เหมือนกันแน่ๆ เอ...หรือว่าผมก็แค่ "โพสต์ได้...

Post#4-016: I'm authentic of being inauthentic...

Post#4-016: ช่วงหลายปีหลังๆ มานี้ ผมมักจะได้ยิน Guru ด้าน Personality และ Leadership หลายๆ ท่าน ออกมาสอนเรื่อง Authenticity อันว่า Authenticity นี้ แปลแบบสละสลวยก็คือ ความเป็นเนื้อแท้, เข้าใจยากไปใช่มั๊ยครับ งั้นแปลใหม่แบบบ้านๆ ว่า ความตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อม ยกตัวอย่างเช่น เรารู้สึกอะไรอย่างไร เราก็จริงใจที่จะบอกออกไป...เพื่อนชวนไปเที่ยวกลางคืน เราก็บอกออกไปตรงๆ เลย ว่าไม่เอาอ่ะ ไม่อยากไป...แบบนี้เป็นต้น ... ในความเข้าใจของผมนั้น Authenticity ในมุมมองของ Personality กับ Leadership นั้น ไม่เหมือนกัน การที่เรามีบุคลิกที่ authentic นั้น หมายถึงเราเป็นคนที่ค่อนข้างเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม ส่วนการที่เราเป็นผู้นำแบบ authentic นั้น หมายถึง การที่เราทำอะไรอย่างจริงจัง มุ่งมั่น และทำได้จริงอย่างที่พูด แต่ Authentic Leader จำเป็นจะต้องมี Authentic Personality ด้วยรึเปล่านะ? ... ผมมิอาจสรุปแทน Leader ท่านอื่นๆ ได้...แต่สำหรับตัวผมเอง ยอมรับอย่างไม่ลังเลเลยว่า "Sometimes you have to be authentic of being inauthentic..." แปลว่า "บางครั้งเราจำเป็นต้องเปิ...