Skip to main content

Post#4-307: การละเล่นแบบไทยๆ

Post#4-307:
เคยเล่น "ซ่อนหา" กันบ้างมั๊ยครับ?

ไม่แน่ใจเอาจริงๆ ว่าเด็กๆ สมัยนี้ ยังเล่นอะไรแบบนี้กันอยู่มั๊ยหนอ?

รู้แต่ว่า สมัยผมยังเด็กๆ นี่ ต้องบอกว่า "ซ่อนหา" เป็นการละเล่นยอดนิยมสำหรับเวลาที่มีเด็กๆ หลายๆ คน มารวมตัวกัน

นอกจากนี้ ก็ยังมีการละเล่นอื่นๆ ที่นึกถึงแล้ว ต้องแอบอมยิ้มมุมปากอยู่อีกเพียบเลย...แต่สำหรับผม "ซ่อนหา" นี่คือ "พีค" สุดแล้ว

...

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่การละเล่นแบบไทยๆ ของเรา กลายเป็นอะไรที่ "หาดู" ได้ยากไปเสียแล้ว?

หรืออาจจะเป็นผลพวงมาจากการที่ เรามี Digital Interactive Activities ต่างๆ เข้ามาทดแทน Human Interactive Activities มากขึ้นเรื่อยๆ?

คิดๆ แล้ว ผมก็ออกจะใจหายไม่น้อย เพราะการละเล่นแบบไทยๆ ในความทรงจำของผม มันเป็นประสบการณ์ที่ ทั้ง "สนุก", "ฝึกสมอง" และ "ได้ออกกำลัง" ไปพร้อมๆ กัน

รวมความแล้ว ก็อยากเห็นการละเล่นแบบไทยๆ ที่ว่า...กลับมา "ฮิต" ในหมู่เด็กรุ่นใหม่ๆ อีกครั้ง

...

นอกจาก "ซ่อนหา" แล้ว...ก็ยังมีการละเล่นอื่นๆ อีกเพียบครับ เช่น "โบราณเรียกชื่อ", "ตี่จับ", "แปะแข็ง", "ทอยกอง", "โดดยาง", "เป่ากบ", "หมากเก็บ" และ ฯลฯ

"วัยรุ่น" และ "ผู้ใหญ่ฟันแท้พึ่งขึ้น" หลายๆ คน อาจกำลังเกาหัวแกร่กๆ พร้อมกับกำลังคิดว่า "ไม่รู้จักสักอย่าง" ก็เป็นได้ ^^

ผมไม่รู้เอาจริงๆ ว่ามีการบรรจุการละเล่นไทยๆ เหล่านี้ ไว้ในหลักสูตรการเรียนการสอนในโรงเรียนอนุบาลหรือโรงเรียนประถม บ้างรึเปล่า?

ความจริงเรารณรงค์และอนุรักษ์เรื่องราวและสิ่งของต่างๆ มากมายสารพัด...ถ้าเพิ่มเรื่องนี้อีกสักเรื่อง เด็กๆ คงมีเรื่องสนุกนอก Digital World เพิ่มขึ้นอีกไม่น้อยเลย

ในยุคนี้ ที่เรา chat ผ่าน Social มากกว่าคุยกัน และเราเล่นเกม online มากกว่าการละเล่นโบราณ ที่ผมว่ามา

...จึงเป็นเหตุให้เด็กๆ ขาด Human Touch Interactive ที่ทำให้เกิดการเรียนรู้ถึงความสนุกของการอยู่ร่วมกันในสังคม รึเปล่าหนอ?...

#NoteToSelf: 

  • เห็นเกมโชว์จากญี่ปุ่นและเกาหลี...ดัดแปลงเอา "เกมซ่อนหา" มานำเสนอ ดูจนตาแฉะ
  • อยากให้มีการเล่นอะไรแบบนี้ในโรงเรียนอนุบาลและโรงเรียนประถม แล้วมีการจัดการแข่งขันระดับประเทศ...คงสนุกน่าดูเลย ^^
  • มีใครจำความตื่นเต้นตอน "ซ่อนตัว" และ "ตามหา" ได้บ้าง...เป็นความสนุกที่ไม่อาจลืมได้จริงๆ
  • แก่แล้วสินะ ถึงคิดถึงเรื่องเก่าๆ ^^

Comments

Popular posts from this blog

Post#2-227: Corrective Action vs Preventive Action

Post#2-227: วันนี้ผมมีโอกาสดีได้เข้าร่วมประชุมกับบริษัทมหาชนแห่งหนึ่ง หลักใหญ่ใจความสำคัญของการประชุมก็คือการติดตามยอดขายของสินค้าสำคัญบางรายการ ซึ่งขายช้ากว่าปกติ ภาพหนึ่งที่สามารถใช้ประเมินความแข็งแกร่งขององค์กร ก็มักจะถูกสะท้อนผ่านการประชุมไล่ยอดขายนี่แหละครับ เพราะยอดขายถือเป็นเป้าหมายสุดท้ายขององค์กรที่แสวงหาผลกำไรทั้งปวง เมื่อไล่ยอดขายครั้งใด ก็มักจะพบสาเหตุของปัญหา และจะสามารถประเมินระดับขององค์กรและผู้บริหารได้จากวิธีการ response ต่อปัญหาที่พบ บางองค์กรเก่งในการแก้ปัญหาระยะสั้น แต่บางครั้งกลับไม่ได้มองไปถึงการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน และมีอีกหลายองค์กรที่ชวนคุยเรื่องการวางแผนป้องกันไฟไหม้ แทนที่จะหาวิธีดับไฟที่กำลังไหม้องค์กรอยู่ บ่อยครั้งที่การไม่ลำดับความสำคัญก่อนหลังในการแก้ปัญหา มักจะส่งผลเสียมากกว่าที่จะประเมินได้ ดังนั้น ทุกคนในองค์กรจึงต้องจัดการกับไฟที่ไหม้อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะมาวางแผนป้องกันไฟไหม้ ซึ่งปีก่อนผมก็พูดถึงเรื่องนี้ไปครั้งหนึ่งแล้ว (Post#224) และแน่นอนว่า ไม่ใช่เก่งแต่การดับไฟตะพึดตะพือ หากต้องวางแผนป้องกันไม่ให้ไฟไหม้ซ้ำๆ ซากๆ ด้วย หาไ...

Post#355: ทำได้ vs ทำเป็น

Post#355: ส่วนใหญ่แล้ว เรามักแยกแยะไม่ค่อยถูกว่า ระหว่าง "ทำได้" กับ "ทำเป็น" น่ะคล้ายกันแต่ไม่เหมือนกัน "ทำได้" แปลว่า ทำได้ ขอให้แค่เสร็จๆ ไป ไม่ต้องสนใจว่างานออกมาดีมั๊ย ส่วน "ทำเป็น" แปลว่า ไม่ใช่แค่สักแต่ลงมือทำ แต่ต้องทำให้ได้ดีด้วย ถ้ายังงงๆ ผมจะยกตัวอย่างเพิ่มให้นะครับ คนที่ขับรถได้ มีความสามารถในการทำให้รถเคลื่อนที่ไปได้ แต่อาจจะเป็นพวกที่ขับรถแบบไร้มารยาท, ขับรถอันตราย หรือขับรถเห็นแก่ตัว, ฯลฯ ส่วนคนที่ขับรถเป็นนั้น นอกจากสามารถบังคับให้รถเคลื่อนที่ได้แล้ว ยังใส่ใจคนที่ใช้รถใช้ถนนคนอื่นๆ ด้วย เรียกว่าขับรถอย่างมีคุณภาพและคุณธรรม ^^ ตีกอล์ฟได้ก็คือเหวี่ยงไม้ให้ลูกกอล์ฟไปข้างหน้า แต่ตีกอล์ฟเป็น นอกจากเหวี่ยงไม้ให้ลูกไปข้างหน้าแล้ว ยังต้องใส่ใจคนที่เล่นกอล์ฟอยู่รอบๆ ทั้งก๊วนเรา ทั้งต่างก๊วนด้วย พอเห็นความต่างชัดขึ้นมั๊ยครับ? ขับรถได้จึงต่างจากขับรถเป็น, เล่นกอล์ฟได้จึงต่างจากเล่นกอล์ฟเป็น ฉะนี้ ดังนั้น "ทำงานได้ " กับ "ทำงานเป็น" นั้น คล้ายกันแต่ไม่เหมือนกันแน่ๆ เอ...หรือว่าผมก็แค่ "โพสต์ได้...

Post#4-016: I'm authentic of being inauthentic...

Post#4-016: ช่วงหลายปีหลังๆ มานี้ ผมมักจะได้ยิน Guru ด้าน Personality และ Leadership หลายๆ ท่าน ออกมาสอนเรื่อง Authenticity อันว่า Authenticity นี้ แปลแบบสละสลวยก็คือ ความเป็นเนื้อแท้, เข้าใจยากไปใช่มั๊ยครับ งั้นแปลใหม่แบบบ้านๆ ว่า ความตรงไปตรงมาแบบไม่อ้อมค้อม ยกตัวอย่างเช่น เรารู้สึกอะไรอย่างไร เราก็จริงใจที่จะบอกออกไป...เพื่อนชวนไปเที่ยวกลางคืน เราก็บอกออกไปตรงๆ เลย ว่าไม่เอาอ่ะ ไม่อยากไป...แบบนี้เป็นต้น ... ในความเข้าใจของผมนั้น Authenticity ในมุมมองของ Personality กับ Leadership นั้น ไม่เหมือนกัน การที่เรามีบุคลิกที่ authentic นั้น หมายถึงเราเป็นคนที่ค่อนข้างเปิดเผย ตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม ส่วนการที่เราเป็นผู้นำแบบ authentic นั้น หมายถึง การที่เราทำอะไรอย่างจริงจัง มุ่งมั่น และทำได้จริงอย่างที่พูด แต่ Authentic Leader จำเป็นจะต้องมี Authentic Personality ด้วยรึเปล่านะ? ... ผมมิอาจสรุปแทน Leader ท่านอื่นๆ ได้...แต่สำหรับตัวผมเอง ยอมรับอย่างไม่ลังเลเลยว่า "Sometimes you have to be authentic of being inauthentic..." แปลว่า "บางครั้งเราจำเป็นต้องเปิ...