Post#273: ความทรงจำ

Post#273:

วันเสาร์สบายๆ แบบนี้ ขอเริ่มต้นการสนทนาด้วยคำถามชวนคิดครับ

คนเราควรสะสมอะไรในชีวิต? ให้เวลาคิดสบายๆ 5 นาทีครับ ^^

...

อย่ากังวลมากนักกับคำตอบครับ เพราะไม่มีคำตอบไหนถูกหรือผิด ขึ้นอยู่กับความรู้สึกและมุมมองต่อชีวิตของแต่ละคน

บ้างก็ตอบว่า "เงินทอง" บางคนก็ตอบว่า "ความดี" บ้างก็ตอบว่า "เพื่อน" ก็ว่ากันไป

มีคำตอบหนึ่งที่ผมชอบมาก เลยขอมาแชร์ให้ทุกท่าน เค้าบอกไว้ว่า "Collect memories, not things" (จงสะสมความทรงจำ ไม่ใช่สิ่งของ)

สิ่งของต่างๆ เมื่อเราครอบครองไว้ ถ้าไม่ได้ได้มาด้วยวิธีการที่ต้องเบียดเบียนคนอื่น ก็คงไม่มีใครว่าอะไร แต่ถ้ายึดติดถือมั่นกับการไคว่คว้ามาครอบครอง แบบที่ฝรั่งเรียกว่า Materialism หรือวัตถุนิยม ก็อาจจะทำให้เป็นทุกข์ และโดยมาก การครอบครองวัตถุใดๆ จะทำให้เรามีความสุข ณ ขณะที่ได้มาครั้งแรก จากนั้นความสุขและความยินดีนั้น จะเสื่อมถอยลงตามวันเวลาที่ผ่านไป

พูดแบบนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่า ตัวผมเองตัดขาดกิเลสของความอยากได้ อยากมี ได้แล้วหรอกนะครับ ผมยังคงมีอยู่ เพียงแต่รู้เท่าทันความอยากของตัวเองมากขึ้น ได้มาครอบครองก็ยินดี หากแต่แม้ต้องรอคอยเวลาที่จะได้ครอบครองก็เข้าใจและไม่ทุรนทุราย

ส่วนความทรงจำนั้น ไม่ว่าจะดีหรือเลว ล้วนทรงคุณค่ามากขึ้นเมื่อผ่านวันเวลา ความทรงจำที่ดี ทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่เรานึกถึง ในขณะที่ความทรงจำอันเลวร้าย ทำให้เราภูมิใจที่ผ่านมันมาได้ กระนั้นแล้ว "ความทรงจำ" จะไม่น่าสะสมได้ยังไง?

ถ้าไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุหรืออาการเจ็บป่วย ความทรงจำจะจากเราไปได้ยากมาก แต่ที่น่าแปลกก็คือ ความทรงจำบางเรื่องที่เราอยากจำ เรากลับลืม แต่บางเรื่องที่เราอยากลืม เรากลับจำ (เหมือนเพลงสมัยเก่าเค้าร้องไว้ล่ะครับ) คิดไปแล้วก็เป็นหนึ่งในเรื่องเล่นตลกของชีวิตอีกแบบหนึ่งครับ

สำหรับผม "ความทรงจำ" เป็นกึ่งกลางระหว่าง "ประสบการณ์" และ "ความฝังใจ" ถ้าผ่านเรื่องราวที่มีความเข้มข้นมากพอ ประสบการณ์นี้ จะถูกบันทึกไว้ในความทรงจำ และหากเป็นประสบการณ์ที่สั่นคลอนความรู้สึกที่รุนแรง ย่อมเปลี่ยนความทรงจำนั้นให้เป็นความฝังใจในที่สุด แน่นอนว่า ทั้งเรื่องสุขและเรื่องเศร้า เช่น ความรักครั้งแรกที่เราไม่อาจลืมเลือน หรือความฝังใจจากอุบัติเหตุใหญ่ๆ ที่เราเจอมาในอดีต

แต่หากต้องการให้ชีวิตมุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าแกร่ง ก็อย่ากลัวที่จะสะสมความทรงจำที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำอันแสนสุขหรือโศกเศร้า ล้วนมีส่วนบ่มเพาะให้เราเป็น "เรา" ในทุกวันนี้

หากปราศจากซึ่ง "ความทรงจำ" อัตลักษณ์แห่งตัวตนจะสูญสลายไปครับ