Post#293: เรื่องไร้สาระที่แฝงสาระ

Post#293:

เมื่อคืนนี้ พาลูกน้องไปตะลุยท่องราตรีในกรุงจาการ์ต้ามาครับ ^^

สนุกดีหลังจากที่ไม่ได้ปล่อยแก่มานาน ไปโดนแท็กซี่หลอก ขับรถอ้อมเล่น เพื่อผลาญมิเตอร์ พาไปคลับที่ให้อารมณ์เดียวกับพัฒน์พงศ์ ไปถึงก็โดนชาร์จค่าเข้าก่อนเลย คนละ 75,000 รูเปีย (ประมาณ 200 บาท) แล้วก็ไปนั่ง ก็มีโชว์คล้ายๆ พัฒน์พงศ์อย่างที่ว่า สั่งเบียร์ไปหนึ่งเหยือก แพงอ่ะ (จ่ายไป 364,000 รูเปีย ก็เกือบๆ พันบาท)

พอเบื่อๆ ก็ไปกันต่อ เรียกแท็กซี่ ไม่มีมิเตอร์ ขับรถพาอ้อมนิดนึง (เมิงนึกว่ากรูไม่รู้ ^^) แล้วก็เรียกค่ารถแพงๆ แถมไม่มีแอร์อีก ไปถึงดิสโกเธค จ่ายค่าเข้าตามเคย คนละ 20,000 รูเปีย (ประมาณ 53 บาท) ด้านในมืดและเสียงดังมาก

อยู่ได้ไม่ถึง 20 นาที แล้วก็ต้องรีบเผ่น เพราะหนึ่งในทีมงานหันไปเห็นว่ามีใครบางคนกำลังพยายามใส่อะไรลงไปในเครื่องดื่ม เกรงจะไม่ปลอดภัย เลยชวนกันเผ่น สุดท้ายก็ไปเข้าซุปเปอร์ซื้อเบียร์และเสบียงไปต่อที่โรงแรม >_<"

ถึงโรงแรมเกือบตี 3 ผมก็นั่งคุยนั่งขำนั่งดื่มกับทีมงาน ไร้สาระกันเป็นหลัก จนกระทั่งตี 5 กว่าๆ ถึงจะแยกย้ายกันไปนอน ^^

ตลอดช่วงเวลาที่เฮฮาอยู่ด้วยกัน ก็ได้เห็นบางแง่บางมุม ได้เรียนรู้นิสัยใจคอแบบที่ไม่มีหน้ากาก (เพราะแอลกอฮอล์ช่วยละลายหน้ากากไปแล้ว) ทำให้หยั่งถึงใจของทีมงานได้ลึกซึ้งกว่าเดิม รวมถึงเป็นการเปิดโอกาสให้ทีมได้เห็นบางมุมของเรา ที่แสดงออกในออฟฟิศไม่ได้ด้วย

บางครั้งการที่เราใช้เวลาไร้สาระอยู่กับทีมบ้าง กลับเป็นเรื่องที่มีสาระที่สุดเรื่องหนึ่ง ในการบริหารคน เพราะทีมของเราจะรู้สึกว่า นายของเค้าเข้าถึงได้ เราเป็นส่วนหนึ่งของเค้า ไม่ใช่ดีลกันเฉพาะเรื่องงาน งาน และงาน

แม้ว่าเราจะเหนื่อยแสนเหนื่อย แต่การไปอยู่กับทีมในเวลาแบบนี้ ก็เป็นการแสดงพลังทีมอย่างนึงครับ เป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ว่า เราเป็นทีมเดียวกัน ถึงไหนถึงกัน ทำให้ระยะห่างลดลง ความผูกพันในทีมเพิ่มขึ้น

ใครที่มีลูกน้อง ลองหันกลับไปทบทวนดูครับ ว่ามีการสร้างปฏิสัมพันธ์แบบนี้บ้างมั๊ย ถ้าไม่ ผมขอแนะนำครับ บรรยากาศของการพูดคุยเฮฮาไร้สาระแบบนี้ เป็นสิ่งที่จะสร้างแรงยึดเหนี่ยวและสายใยแห่งความผูกพัน แบบที่การมีปฏิสัมพันธ์ในออฟฟิศให้ไม่ได้

เรียกว่า เปิดเผยเนื้อแท้ให้กันและกันเห็นมากขึ้น น่าจะตรงคำอธิบายนี้เลยล่ะครับ

แต่ต้องประเมินด้วยครับ ว่าอารมณ์และบรรยากาศตอนนั้นๆ ลูกน้องอยากเป็นส่วนตัวกันเองรึเปล่า ถ้ารู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน ต้องรีบปลีกตัวออกมา ให้เค้าได้เม้าส์กันเองบ้าง นินทาเราบ้าง จะได้ผ่อนคลาย ^^

เอ...เล่าเรื่องท่องราตรีอยู่ดีๆ ทำไมวกมาเรื่องนี้ได้ ขออภัยครับ คนแก่อย่างผมก็เป็นซะอย่างนี้ -"-

ลาก่อนกรุงจาการ์ต้า จนกว่าจะพบกันใหม่ในอีกไม่ช้า...